Alice WalkerClassics · Literary Fiction·b. 1944
The Color Purple
Synopsis
In rural Georgia in the early years of the twentieth century, Celie is a poor Black girl who has learned to survive by making herself invisible. Abused by the man she believes to be her father and married off to a cruel widower she knows only as 'Mister,' she pours the truth of her life into letters addressed to God, because there is no one else she dares tell.
Over the decades that follow, Celie's world is slowly and painfully remade by the women around her: her fierce, beloved sister Nettie; the defiant Sofia, who refuses to be broken; and, above all, Shug Avery, the glamorous blues singer whose love teaches Celie that she is worthy of tenderness and capable of joy. Piece by piece, Celie finds her voice, her independence, and her way back to the people she thought she had lost forever.
Winner of the Pulitzer Prize and the National Book Award, Alice Walker's The Color Purple is a landmark of American literature — an unflinching yet ultimately triumphant story of abuse, sisterhood, faith, and the long, hard-won road to selfhood.
How it reads
Prose complexity 7/10
Content warnings (8)
Sexual AssaultChild AbuseDomestic AbuseIncestRacismMisogynyViolenceDeath Of A Parent
- Όταν ξεκίνησα το The Color Purple της Alice Walker (1982, ελλ. μτφρ. Το Πορφυρό Χρώμα· μάλλον ατυχές να αλλάζει ολόκληρο χρώμα στην ελληνική μετάφραση του τίτλου για να επιτευχθεί μια πιο εντυπωσιακή φράση), δεν ήξερα τίποτα για το βιβλίο και για τη συγγραφέα πέρα από το ότι βραβεύτηκε με Πούλιτζερ. Δεν είχα καν ιδέα ότι ο Σπίλμπεργκ το γύρισε ταινία που ήταν μάλιστα υποψήφια για 11 Όσκαρ (το έμαθα συζητώντας με έναν γνωστό μου για το βιβλίο). Καλύτερα· προτιμώ -όσο γίνεται- να διαβάζω ένα βιβλίο κυρίως για αυτό που λέει σε μένα και όχι για αυτό που έγινε αφότου εκδόθηκε.<br><br>Τι είπε σε μένα λοιπόν; Πρώτα-πρώτα, επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι υψηλή λογοτεχνία μπορεί να γίνει με τα πιο απλά, τα πιο ταπεινά ή υποτιμημένα υλικά· εδώ η Σέλι (Celie), μια κακοποιημένη, σωματικά, σεξουαλικά και ψυχικά, αφροαμερικανή του μεσοπολέμου αφηγείται τη ζωή της, με έναν κυνικά ευθύ και αφοπλιστικά ειλικρινή τρόπο, μέσα από γράμματα που στέλνει αρχικά στον Θεό και έπειτα και στην αδερφή της. Και μόνο η δεξιοτεχνία στο πλάσιμο αυτής της αφηγηματικής φωνής θα αρκούσε για να μιλάμε για ένα σπουδαίο έργο. Η συγγραφέας «υποδύεται» τόσο πειστικά τη Σέλι που καθώς διάβαζα το πρωτότυπο δεν ήμουν σίγουρος σε κάποια σημεία αν είχα μπροστά μου τα λάθη μιας σχεδόν αγράμματης γυναίκας ή απλώς τυπογραφικές αβλεψίες της έκδοσης. Δεν μένει όμως σε αυτό το εύρημα, που στο κάτω-κάτω το έχουμε ξανασυναντήσει σε αρκετά βιβλία, αλλά κατορθώνει επιπλέον να εγκιβωτίσει πειστικά και άλλες αφηγηματικές φωνές που φωτίζουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες το μυθιστορηματικό της σύμπαν.<br><br>Έπειτα είναι η ίδια η ιστορία· ξεκινά από μια κατάσταση απόγνωσης, ένα τέλμα όπου σανίδα σωτηρίας δεν φαίνεται να υπάρχει, και σταδιακά απλώνεται σε δρόμους που αρχικά ούτε να τους φανταστεί μπορούσε ο αναγνώστης. Καταλύτης σε αυτή τη σταδιακή αλλαγή η εμφάνιση στο προσκήνιο γυναικών που τολμούν να κάνουν τα πράγματα αλλιώς και να διεκδικήσουν, η καθεμιά με τον τρόπο τους, την ανεξαρτησία τους.<br><br>Γράφω «γυναικών» γιατί φυσικά μιλάμε για ένα μυθιστόρημα όπου πρωταγωνιστούν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οι γυναίκες, με έναν πολύ ουσιαστικά φεμινιστικό τρόπο, χωρίς όμως, και αυτό είναι πολύ σημαντικό επειδή μιλάμε για λογοτεχνία, να μετατρέπεται το βιβλίο σε φεμινιστική μπροσούρα. Οι ηρωίδες, άλλη λιγότερο και άλλη περισσότερο, δεν φτάνουν μόνο μέχρι τη συνειδητοποίηση της θέσης τους στην κοινωνία ως γυναίκες, ούτε ξοδεύονται σε ένα αδιέξοδο μίσος εναντίον των αντρών, αλλά αλλάζουν, τόσο τη θέση τους, όσο και οι ίδιες -και κάποιες στιγμές μένουν έκπληκτες όταν διαπιστώνουν ότι συμβαίνει το ίδιο και με κάποιους άντρες γύρω τους.<br><br>Παράλληλα, θίγονται, χωρίς καμία διάθεση διδακτισμού -με μία εξαίρεση ίσως μόνο όταν γίνεται μια σπινοζικής αντίληψης συζήτηση περί Θεού- και πλήθος άλλων θεμάτων, πέρα από την πατριαρχία και τον ρατσισμό: η θρησκεία, η σχέση των πολιτισμών (ανώτεροι-κατώτεροι), η σχέση Αφρικανών και Αφροαμερικανών, η εκμετάλλευση της Αφρικής, η μουσική, η δημιουργικότητα, και, φυσικά, το μόνιμο ερώτημα: ποιος/α είμαι και ποιο το νόημα όλων των πραγμάτων. Η έμφαση πάντως πρέπει να δοθεί στο «θίγονται» γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει, χάρη στην ελλειπτική γραφή και την ελάχιστη μόρφωση της αφηγήτριας.<br><br>Πολύ δυνατό βιβλίο.<br><br>https://gazakas.wordpress.com/2020/01/07/purple/
- Acompanhar a vida da Celie não é pra qualquer um, uma mulher que desde a tenra idade foi forçada a fazer coisas que não queria e que nem entendia. E passou a vida se escondendo, sem realmente se ver ou ser vista, as coisas começam a mudar quando a amante do seu marido passa a morar com eles. Apesar de ser um absurdo aceitar algo do tipo, ela realmente não se incomoda com nada disso, afinal ela foi ensinada a apenas obedecer. Aos poucos ela aprender um pouco mais sobre si mesma, e passa a enxergar alguns dos absurdos que ela aceitava. E dá até pra dizer que ela teve um final relativamente felizes!!
- <div><spoiler> This book has become a favorite of mine . I took my time with it and read it slowly - I just couldn’t rush it. Each sentence stayed with me . This book tells the tale of two loving sisters , the horrors they endure and the way they grow in life - it is so gut wrenching and emotional to read about them that I feel petty complaining about life. <spoiler></div>
- Una storia di violenza di amicizia di amore e di vita. Bel libro racconta la storia da lettere scritte dalla protagonista a Dio o a sua sorella.
- I don’t remember any book making me cry. This one did, so just for that, it’s an easy 5 stars.

















