Kurt VonnegutFiction · Science Fiction·1922–2007
Slaughterhouse-Five
Synopsis
Billy Pilgrim has come unstuck in time.
An unremarkable optometrist from Ilium, New York, Billy ricochets without warning through the moments of his own life: his boyhood, his brutal experience as a bewildered young soldier in World War II, his capture by the Germans, and his survival of the Allied firebombing of Dresden that incinerated a city and tens of thousands of people.
In between, he is kidnapped by aliens from the planet Tralfamadore and displayed in a zoo, where he learns their serene, fatalistic view of time in which every moment simply is, always has been, and always will be.
Drawing on Kurt Vonnegut's own experience as a POW who lived through the Dresden bombing sheltering in a meat locker, Slaughterhouse-Five refracts unspeakable trauma through science fiction, black comedy, and a fractured, time-hopping structure. Its famous refrain — "so it goes" — punctuates every death with weary, defiant resignation.
A landmark of postwar American literature, Vonnegut's anti-war masterpiece is by turns absurd, mournful, and quietly furious: a book about the impossibility of making sense of atrocity, and the human need to try anyway.
How it reads
Prose complexity 10/10
Content warnings (5)
WarViolenceTraumaSuicideDeath Of An Animal
- "So it goes", που μπορεί και να σημαίνει «Έτσι πάει.»<br><br>Τι να πρωτοπεί κανείς για το Σφαγείο Νούμερο Πέντε; Ο Κερτ Βόνεγκατ κατορθώνει να γράψει μια αντιηρωική, αντιπολεμική ιστορία γεμάτη μαύρο χιούμορ (και επιστημονική φαντασία), με κέντρο την εγκληματική ισοπέδωση της Δρέσδης από τα αμερικανικά και βρετανικά βομβαρδιστικά τον Φλεβάρη του 1945 (από την οποία είχε επιζήσει ο ίδιος όντας αιχμάλωτος πολέμου εκεί), και ταυτόχρονα μια ιστορία για το πώς οι άνθρωποι αναπτύσσουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τον πόνο, το τραύμα και τις επώδυνες μνήμες, συχνά χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Μια ιστορία που μιλά για τη μνήμη και τη λήθη, αλλά και για αυτό που έγραψε η Λένα Παπά σε ένα ποίημά της: ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει.<br><br>Η σάτιρά του σπάει κόκαλα και δεν χαρίζεται ούτε στην πατρίδα του ούτε στους συμπατριώτες του, ενώ η γραφή του είναι λιτή και συνάμα απολύτως εύστοχη, κινούμενη από την περιγραφή της ελάχιστης λεπτομέρειας μέχρι τη μεγάλη αφαίρεση. Ο ήρωας του βιβλίου, ο Μπίλι Πίλγκριμ [Προσκυνητής], συνομιλεί άμεσα με τον Μερσό του Καμύ και είναι η άλλη όψη του ανθρώπου που άγεται και φέρεται από τα μεγάλα (και τα μικρά) γεγονότα της ζωής, χωρίς να έχει λόγο γι' αυτά.<br><br>Βιβλίο που κυλά σαν νερό, με πλήθος αξιομνημόνευτων αποσπασμάτων, δείχνει σαν φάρος ποιος είναι ο ρόλος των σπουδαίων μυθιστορημάτων, έτσι όπως τουλάχιστον τον έχει διατυπώσει ο Κούντερα: να μιλούν για την ανθρώπινη κατάσταση έτσι όπως δεν μπορούν να μιλήσουν γι' αυτή οι επιστήμες, η φιλοσοφία, οι άλλες τέχνες, οι θρησκείες...
- it was not what i expected, but i enjoyed it quite a lot. it was funny and tragic at the same time, and despite the fact that the main character is moving through his memories and jumping backwards and forward in time, it's not confusing at all. it's original, i'd say. it's one of the few readings for my classes that i actually enjoyed.
- Weirdly captivating. Darkest of dark humor at places. Not factually correct but it represented the brutality in the right words.
- My favourite of 2021. Simply fantastic and wildly imaginative.