"So it goes", που μπορεί και να σημαίνει «Έτσι πάει.»
Τι να πρωτοπεί κανείς για το Σφαγείο Νούμερο Πέντε; Ο Κερτ Βόνεγκατ κατορθώνει να γράψει μια αντιηρωική, αντιπολεμική ιστορία γεμάτη μαύρο χιούμορ (και επιστημονική φαντασία), με κέντρο την εγκληματική ισοπέδωση της Δρέσδης από τα αμερικανικά και βρετανικά βομβαρδιστικά τον Φλεβάρη του 1945 (από την οποία είχε επιζήσει ο ίδιος όντας αιχμάλωτος πολέμου εκεί), και ταυτόχρονα μια ιστορία για το πώς οι άνθρωποι αναπτύσσουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τον πόνο, το τραύμα και τις επώδυνες μνήμες, συχνά χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Μια ιστορία που μιλά για τη μνήμη και τη λήθη, αλλά και για αυτό που έγραψε η Λένα Παπά σε ένα ποίημά της: ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει.
Η σάτιρά του σπάει κόκαλα και δεν χαρίζεται ούτε στην πατρίδα του ούτε στους συμπατριώτες του, ενώ η γραφή του είναι λιτή και συνάμα απολύτως εύστοχη, κινούμενη από την περιγραφή της ελάχιστης λεπτομέρειας μέχρι τη μεγάλη αφαίρεση. Ο ήρωας του βιβλίου, ο Μπίλι Πίλγκριμ [Προσκυνητής], συνομιλεί άμεσα με τον Μερσό του Καμύ και είναι η άλλη όψη του ανθρώπου που άγεται και φέρεται από τα μεγάλα (και τα μικρά) γεγονότα της ζωής, χωρίς να έχει λόγο γι' αυτά.
Βιβλίο που κυλά σαν νερό, με πλήθος αξιομνημόνευτων αποσπασμάτων, δείχνει σαν φάρος ποιος είναι ο ρόλος των σπουδαίων μυθιστορημάτων, έτσι όπως τουλάχιστον τον έχει διατυπώσει ο Κούντερα: να μιλούν για την ανθρώπινη κατάσταση έτσι όπως δεν μπορούν να μιλήσουν γι' αυτή οι επιστήμες, η φιλοσοφία, οι άλλες τέχνες, οι θρησκείες...