Cormac McCarthyLiterary Fiction · Fiction·1933–2023
Blood Meridian
Synopsis
This novel plunges readers into the brutal reality of the American West's expansion, focusing on a young runaway who falls in with a ruthless gang. It's a stark look at the violence and moral decay that defined the era, challenging the romanticized image of the frontier.
How it reads
Prose complexity 10/10
Content warnings (4)
ViolenceGoreGraphic ViolenceTrauma
- After No Country for Old Men, I researched Cormac MacCarthy's books and I found out that a lot of people who started reading this book eventually gave up on it. I thought ''yay challenge, I don't give up on books''. But I am giving up on this one, because life is too short to read 20 pages about wandering in the desert, and highly unlikeable characters. I'll just pass on this one.
- As much as i loved The Road, I didn't enjoy the extreme violence of this one. Was this close 🤏🏻 to DNF it at multiple occasions.
- Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία τρόμου, αλλά αυτό το διεστραμμένο «γουέστερν» είναι σίγουρα το πιο σκληρό και βίαιο μυθιστόρημα που διάβασα, ένα μυθιστόρημα που σε πολλά σημεία με τσάκισε και ένιωθα ότι ένας από τους στόχους του ήταν ακριβώς να σπάσει τον αναγνώστη. Σε πρώτο επίπεδο, ένα λυρικό «ανωφελές» αφήγημα των ολοένα και κλιμακούμενων φρικαλεοτήτων που διέπραξε -κατά κύριο λόγο- μια ομάδα Αμερικανών μισθοφόρων στην αμερικανομεξικανική μεθόριο, σκοτώνοντας -και όχι μόνο- τους πάντες, συχνά δια ασήμαντο -ή και καμία- αφορμή. Ένα αφήγημα όπου δεν υπάρχει κανένας «καλός» και όπου οι όποιες -μικρές- πράξεις ελέους ή γενναιοδωρίας είναι εξίσου τυχαίες και μάταιες όσο και οι φρικαλεότητες. Πιο βαθιά όμως, μια ιστορία που μπορεί να διαβαστεί ως μια αντεστραμμένη εκδοχή του μοτίβου του μυθικού ήρωα, αφού κανένας, ούτε καν το ανώνυμο kid, δεν εξελίσσεται, δεν βρίσκει τον εαυτό του ή την ταυτότητά του, δεν εκπληρώνει κάποιον σκοπό. Κι ακόμη παραπέρα, μια μυθιστορηματική φιλοσοφική πραγματεία για το κακό και τη βία (θα τολμήσω να πω πως ό,τι είναι ο Μέγας Ανατολικός του Εμπειρίκου για το σεξ και τον ερωτισμό είναι το βιβλίο του ΜακΚάρθι για τη βία). Φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει και η ανάγνωσή του ως παραβολή για το χτίσιμο των ΗΠΑ, και ακόμη κι έτσι νομίζω ότι δεν έχω καλύψει ούτε τα μισά από τα ερμηνευτικά του επίπεδα.<br><br>Μαζί με τη διαρκή βία, ο Κόρμακ ΜακΚάρθι σπάει τον αναγνώστη τόσο με την χαοτική του πρόζα (τεράστιες περίοδοι, ελλιπής στίξη, ελλειπτικές προτάσεις) όσο και με τις διεξοδικές περιγραφές του τοπίου, που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αποδεικνύεται εξίσου άγριο και φονικό όσο και τα πρόσωπα του έργου. Στο αγγλικό πρωτότυπο μάλιστα η ανάγνωση είναι ακόμη πιο απαιτητική, καθώς το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται είναι πολλές φορές ιδιαίτερα εξεζητημένο. <br><br>Ίσως αυτά τα υφολογικά στοιχεία, μαζί με τη μάλλον μηδενιστική αντίληψη για τη ζωή που προβάλλει, να με κρατούν κάπως από το να του δώσω 5 αστέρια εδώ, αλλά σίγουρα αποτελεί ένα πολύ σπουδαίο μυθιστόρημα που νομίζω ότι θα αφήσει ισχυρό αναγνωστικό αποτύπωμα μέσα μου.<br><br>ΥΓ. Έχω δει το «Αποκάλυψη Τώρα» του Κόπολα πολλά χρόνια πριν, αλλά για κάποιον λόγο διαβάζοντας το βιβλίο μου ερχόταν πολύ συχνά στον νου.
- I couldn't finish this. I so badly wanted to - McCarthy's The Road is one of my all-time favorite books - but this book just didn't grab me. I can understand all the folks who rave about this book because of it's incredible descriptive style, but it felt very impersonal and I had a hell of a time connecting to anything in the story. I gave it a solid 110 pages before I realized I was avoiding reading because I didn't want to read this book. This book was missing something the Road had - a way of emotionally connecting to the reader.