من جلد قبلی این مجموعه، آخرین مستعمره رو بیشتر از ۳ سال پیش خونده بودم، برای همین صرفا یه طرح کلی ازش یادم بود. بعد این رو که می‌خوندم همش برام سوال بود که چرا پلاتش و اتفاقاش شبیه اون کتاب قبلیه. چرا هیچ خلاقیتی به کار نگرفته و همه چیزو کپی کرده؟آیا دچار سندروم استفن کینگ شده؟ تا رسید به تهش و توی بخش سپاسگزاری خود جان اسکالزی توضیح داده بود این داستان، موازی با آخرین مستعمره اتفاق میفته 😭😭😭
واقعا درود بر این همه هوش و نبوغ من :)))
به نظرم این‌که اسکالزی همون داستان رو از یه زاویه دید دیگه طوری تعریف کرده بود که پر از حوادث و اتفاقای جدید بود طوری که برای خواننده تکراری و حوصله سر بر نباشه خیلی خوب بود. کار سختی انجام داده بود. ولی بازم من دلم برای لحن شوخ و مسخره بازیای جان پری تنگ می‌شد. هرچند سعی کرده بود زوئی رو هم به واسطه این‌که با جان بزرگ شده بود و حاضر جوابی رو از خودش یاد گرفته بود شوخ بنویسه، ولی حالا یا چون باید یه طوری می‌نوشت که لحنش متفاوت از جان باشه، یا چون به قول خودش نوشتن از زاویه دید یه دختر تین‌ایجر براش سخت بود، خیلی نتونسته بود خوب درش بیاره.
با این حال از زویی بدم نیومد. خوب بود. دوست داشتنی بود حتی. یکی دو جا اشکم رو درآورد که خب اصلا انتظارشو نداشتم :))) فقط این‌که نمی‌دونم چند صد تا کتاب آمریکایی دیگه می‌تونم بخونم که توش یه دختر تین‌ایجر دست تنها دنیارو نجات میده و نیروهای شر رو شکست میده. هم خیلی خوره این چیزام و دوست دارم، هم از طرف دیگه حقیقت دنیای واقعی که خلاف اینه بهم فشار میاره. ولی حالا از طرفیم دو جور خوب و بد می‌شه اینطور داستانارو نوشت. فعلا این یکی اون سمت خوبش افتاده بود.