Δεν βρήκα το τέλος της τετραλογίας του Έλροϊ αντάξιο των άλλων τριών βιβλίων της· παρότι η γνώριμη ατμόσφαιρα του βρόμικου μεταπολεμικού Λος Άντζελες είναι εδώ, ο συγγραφέας το παράκανε τόσο με τον βούρκο στον οποίο μας παρασέρνει -δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που διασώζεται από αυτόν, ούτε καν ο αφηγητής- όσο και με την επιλογή μιας εξωφρενικά ελλειπτικής αφήγησης, η οποία ναι μεν αποδίδει εξαιρετικά τη ροή συνείδησης του διεφθαρμένου μπάτσου-αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα γίνεται σε σημεία τελείως ακατάληπτη με τις κοφτές, συχνά μονολεκτικές φράσεις της. Κατανοώ ότι η «Λευκή Τζαζ» ήταν η λογικότερη εξέλιξη της τετραλογίας και από πλευράς περιεχομένου και από πλευράς ύφους, δυστυχώς όμως δεν την απόλαυσα όσο θα ήθελα. Φυσικά, σ' αυτό συντέλεσε και η γεμάτη λάθη μετάφραση του Ανδρέα Αποστολίδη που με ανάγκασε να στραφώ στο αγγλικό πρωτότυπο, σε ένα κείμενο αρκετά δύσκολο λόγω ελλειπτικότητας, αλλά και λόγω αργκό.