Ο Στάινμπεκ σε αυτή η φαινομενικά απλοϊκή πικαρέσκα νουβέλα, με θέμα τις περιπέτειες μιας παρέας γλεντζέδων και μικροαπατεώνων παεζάνων (Ισπανοϊνδιάνων που ζούσαν κοντά στο Μοντερέι της Καλιφόρνιας), δείχνει πόσο σπουδαίος συγγραφέας ήταν. Με γλώσσα χυμώδη και ρυθμό ορμητικό, κατορθώνει να δώσει κάτι πολύ παραπάνω από μια σκαμπρόζικη ηθογραφία και να μιλήσει για όλα τα μεγάλα της ζωής, τον έρωτα, τη φιλία, την ιδιοκτησία, την ελευθερία, και φυσικά τον θάνατο. Θυμίζει σε πολλά σημεία τον Ζορμπά του Καζαντζάκη, τουλάχιστον ως προς τη φιλοσοφία των ηρώων, και τις νεορεαλιστικές ταινίες.
Και μια ιδιαίτερη μνεία για τη μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου· είχα καιρό να διαβάσω μια τόσο αριστουργηματική μετάφραση. Ο Αλεξάνδρου, όπως γράφει η Τιτίκα Δημητρούλια στον πρόλογο της έκδοσης, "για άλλη μια φορά, ξαναγράφει με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο που μεταφράζει, εντάσσοντάς το ισότιμα στο λογοτεχνικό μας σύστημα". Πραγματικά, όχι απλώς δεν φαίνονται οι "ραφές" της μετάφρασης, όχι απλώς δεν καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι πρόκειται για μεταφρασμένο κείμενο, αλλά άνετα θα μπορούσε να περάσει για βιβλίο Έλληνα συγγραφέα της γενιάς του '30.