Ναι, χμ... Με προβλημάτισε αυτή η νουβέλα (μάλλον μεγάλο διήγημα θα την έλεγα)· ο συγγραφέας στήνει εξαιρετικά την αρχή της ιστορίας του, δίνει θαυμάσια την επίδραση ενός γεγονότος σε έναν νευρωτικό, κλείνει το μάτι σε αλληγορικές ερμηνείες, αλλά το ίδιο το -υποτίθεται- συνταρακτικό γεγονός είναι τόσο παράλογα ασήμαντο που καθιστά όλο το υπόλοιπο κείμενο έωλο και σχεδόν κενό. Δηλαδή, εντάξει, έχουμε έναν μοναχικό άνθρωπο που ζει για δεκαετίες μια άχαρη ζωή στο Παρίσι, δουλεύοντας ως φύλακας σε τράπεζα και ζώντας σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα, αλλά αυτό που τον διαλύει είναι ένα περιστέρι στον διάδρομο της πολυκατοικίας του; Επιπλέον, αυτό που με ξένιζε διαρκώς καθώς διάβαζα ήταν ότι ένιωθα πως το βιβλίο υπαινίσσεται κάποιο μεγάλο «νόημα» που θα πρέπει εμείς να ανακαλύψουμε, αλλά μάταια. Δεν ξέρω, δυστυχώς κάτι δεν μου κόλλησε.