Με προβλημάτισε αυτό το βιβλίο: ενώ έχει πολλές έξυπνες ιδέες, ενώ αξιοποιεί με τόλμη πρωτότυπες αφηγηματικές τεχνικές, ενώ φτιάχνει με αρκετή λεπτομέρεια και αληθοφάνεια (για τα ελληνικά δεδομένα) έναν κόσμο αρκούντως «παραδίπλα» στον πραγματικό, υπάρχει κάτι που δεν του επιτρέπει να απογειωθεί. Αυτό νομίζω ότι είναι η σκιαγράφηση των προσώπων που δύσκολα ξεφεύγει από την επιφάνεια και την καρικατούρα (με εξαίρεση τον αφηγητή της Τρίτης Πράξης), ενώ δεν βοηθάει και μια σχετική προχειρότητα στο μικροεπίπεδο της φράσης, σαν να διαβάζουμε ένα κείμενο στο αμέσως προηγούμενο στάδιο από το τελικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως έχουμε να κάνουμε με κάτι ενδιαφέρον και έχω μεγάλη περιέργεια πλέον να δω αν στο Τι είδε η γυναίκα του Λωτ αυτές οι αδυναμίες εξομαλύνονται.