Μια συλλογή -διαδικτυακών αρχικά- κειμένων, κατά βάση δοκιμίων με φιλοπαίγμονα και «ερωτική» διάθεση, για το βιβλίο, την ανάγνωση, τους αναγνώστες και τον μαγικό κόσμο τους (ή «μας» αν προτιμάτε).

Ο συγγραφέας, φιλαναγνώστης, βιβλιόφιλος (ακόμη κι αν το αρνείται σε κάποια αποστροφή του λόγου του), βιβλιοφάγος, βιβλιολάτρης και, ενίοτε, βιβλιομανής, προσεγγίζει το πολιτισμικό φαινόμενο «βιβλίο» από διάφορες πλευρές (πού, πότε, πώς, τι, γιατί διαβάζει κανείς, με ποιους διαφορετικούς τρόπους μπορούμε να διαβάσουμε τα βιβλία, τι στάση πρέπει να κρατάμε απέναντι στον δανεισμό τους, ποια είναι τα αγαπημένα βιβλία των συγγραφέων, λίστες και ταξινομήσεις των βιβλίων, τι σημαίνει «κλασικό βιβλίο», διακειμενικότητα, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία κοκ.).

Χωρίς λοιπόν να εξαντλεί κάθε φορά το θέμα του, σχεδόν πάντα πετυχαίνει όχι μόνο να σκιαγραφήσει μια διαφορετική πτυχή του προσωπικού του βιβλιοφιλικού πορτραίτου, αλλά και να συναντηθεί με τους αναγνώστες του που «πάσχουν» σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό από βιβλιομανία.

Κι όλα αυτά είναι δοσμένα με ένα παιχνιδιάρικο, συχνά αυτοσαρκαστικό και διαρκώς ανάλαφρο, ύφος, που, παρότι δεν ξεφεύγει μερικές φορές από την εντυπωσιοθηρική και παραδοξολογική ευκολία, δημιουργεί με τον αναγνώστη έναν δεσμό συνενοχής.

Μοναδική ίσως ένσταση είναι η απουσία ισχυρής σύνδεσης με τον υπόλοιπο κόσμο και την κοινωνία· ο Γιαννακόπουλος δείχνει να διαβάζει βιβλία και να ασχολείται με αυτά με έναν πολύ ατομικό και ταυτόχρονα ηδονιστικό τρόπο και ο εστετισμός του σε μερικά σημεία μπορεί και να ξενίσει. Τα βιβλία φαίνεται να τον ενδιαφέρουν αφ' εαυτών μόνο και για να του προσφέρουν προσωπική ηδονή και πνευματική απόλαυση. Ίσως όμως αυτό να είναι μόνο μια αίσθηση που οφείλεται στο ότι μπροστά μας έχουμε συσσωρευμένα κείμενα που γράφτηκαν με κάποια χρονική απόσταση μεταξύ τους. Στο κάτω-κάτω είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται.

Σε κάθε περίπτωση, το βιβλίο αυτό μοιάζει απαραίτητο για κάθε ελληνόφωνο συστηματικό αναγνώστη και βιβλιόφιλο, όχι μόνο γιατί συνοψίζει με εξαιρετικό τρόπο την αναγνωστική εμπειρία, αλλά και γιατί προσφέρει ιδέες και δρόμους ώστε αυτή να διευρυνθεί και να βελτιωθεί. Αν είστε από αυτούς/αυτές που ακούν συχνά φράσεις όπως «Πάλι διαβάζεις;», «Τα έχεις διαβάσεις όλα αυτά τα βιβλία στη βιβλιοθήκη σου;», «Τι μου προτείνεις να διαβάσω;», «Πού θα τα βάλεις/βάλουμε όλα αυτά τα βιβλία;», είστε ο ιδανικός του αναγνώστης (για να θυμηθώ και το εξαιρετικό αντί προλόγου κείμενο του Μανγκέλ). Αν πάλι όχι, τότε μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο αυτό με την περιέργεια κάποιου/ας που αναρωτιέται «Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που όλο διαβάζουν;».