Ένα πραγματικά ιδιαίτερο βιβλίο που, παρά το δύσκολο θέμα του, με μαγνήτισε τόσο καθώς το διάβαζα ώστε το σκεφτόμουν ακόμη κι όταν το άφηνα. Στη Σεούλ μια γυναίκα γίνεται ξαφνικά χορτοφάγος (και σταδιακά τρώει γενικώς όλο και λιγότερο) και η ζωή των ανθρώπων γύρω της έρχεται τούμπα. Συζυγικές και εξωσυζυγικές σχέσεις, οικογενειακά δράματα, τραύματα και απωθημένα του παρελθόντος, ψυχική υγεία, αλλά και αγάπη και πάθος και καλλιτεχνική δημιουργία και νοιάξιμο, όλα αυτά προσεγγίζονται άλλοτε με έναν ωμό, σχεδόν κλινικό, τρόπο και άλλοτε με τρυφερότητα σε αυτό το μυθιστόρημα της νομπελίστριας Χαν Κανγκ. Η Κανγκ επιλέγει να σκιαγραφήσει τη χορτοφάγο ηρωίδα της διαδοχικά μέσα από το βλέμμα τριών κοντινών της προσώπων, του συζύγου, του κουνιάδου και της αδερφής της, εστιάζοντας μας κάθε φορά και σε μια διαφορετική πλευρά της, σε ένα αντεστραμμένο θα έλεγε κανείς σχήμα της γυναίκας ως συζύγου, ως αντικείμενου του πόθου και ως μικρού κοριτσιού. Ένα βιβλίο που δεν σου γεμίζει αρχικά το μάτι, αλλά τελικά σου ασκεί μια ανεξήγητη γοητεία.