Υπάρχει ένα είδος μυθιστορήματος που ξεκινά με ένα «μαγικό αν» και χτίζεται ολόκληρο πάνω σε αυτό. Το "The Lovely Bones", που, αφού το τελείωσα σήμερα στα αγγλικά, διαπίστωσα ότι έχει εκδοθεί και στα ελληνικά με τον μάλλον ατυχή τίτλο «Τα παραδεισένια οστά», ανήκει στα επιτυχημένα δείγματα αυτής της κατηγορίας, προσεγγίζοντας με μια τελείως λοξή ματιά ένα κλασικό λογοτεχνικό θέμα και θίγοντας ζητήματα όπως αυτά της απώλειας, του πένθους, αλλά και της ματαίωσης και του παράλογου. Το «μαγικό αν» λοιπόν εδώ συνίσταται στο τι θα γινόταν αν η αφηγήτρια της ιστορίας ήταν το πνεύμα μιας δεκατετράχρονης που βιάστηκε και δολοφονήθηκε λίγο πριν φτάσει ένα βράδυ στο σπίτι της σε ένα φιλήσυχο αμερικάνικο προάστιο. Μέσα από τα μάτια της παρακολουθούμε τον δολοφόνο, την οικογένειά της που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το τραγικό γεγονός και να βρει τον δολοφόνο, το πώς επηρεάζει ο θάνατός της και άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά της, ενώ διαβάζουμε παράλληλα και τις σκέψεις της για όλα αυτά, καθώς προσπαθεί και ίδια να συμφιλιωθεί με το άδικο του θανάτου της και με την απώλεια των αγαπημένων. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται μπανάλ, αλλά η Sebold κατορθώνει να τα αποδώσει μέσα από μια συναρπαστική, καίτοι εφηβική, αφήγηση, χωρίς μάλιστα να πέφτει στην παγίδα ενός εύκολου whodunnit με φαντάσματα ή σε μια ιστορία εκδίκησης ή σε ένα απλό feel-good βιβλίο που μας διδάσκει πώς να αντιμετωπίζουμε τέτοιες απώλειες. Πολύ όμορφο, χωρίς να είναι βέβαια κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα...

ΥΓ. Σχεδόν συνέχεια καθώς διάβαζα το βιβλίο είχα στο μυαλό μου, και λόγω μιας επαγγελματικής σύμπτωσης, τη «Λήθη» του Λορέντζου Μαβίλη (Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε...).

I just finished The Lovely Bones by Alice Sebold… and I honestly didn’t love it.

I started this book blindly. All I knew was that it was about a young girl who dies and watches over her family. I didn’t expect it to be so graphic and detailed about her rape and murder, especially from the very first chapter‼️It made me really uncomfortable, and not in a “this is powerful” way, but in a way that was hard to sit with.

I still kept reading, hoping there would be more to the story. But instead, we mainly follow the slow breakdown of the family and how each of them deals with grief, while also seeing how the murderer manages to live with what he’s done. Since we already know everything from the beginning, there’s no real suspense or mystery. I kept waiting for something more to happen… but it never really did. I was honestly bored at times and I probably should have DNFed it when I first had doubts.

I understand that it’s a story about grief, trauma, and healing. And I can see why it might resonate with some readers. But for me, it just didn’t work.

I wouldn’t really recommend it to sensitive readers.