[Το διάβασα στα αγγλικά, αλλά θα ήθελα να γράψω δυο κουβέντες για αυτό το βιβλίο στα ελληνικά, αφού στο Goodreads δεν υπάρχει παρά μόνο μία ακόμη -αρνητική- κριτική του στη γλώσσα μας]

Μια από τις βασικές παρεξηγήσεις σε ό,τι έχει να κάνει με την επιστημονική φαντασία, είναι ότι μιλάει κυρίως για το μέλλον· στην πραγματικότητα κάθε έργο επιστημονικής φαντασίας δεν είναι παρά μια προσπάθεια ερμηνείας του δικού μας κόσμου, του παρόντος και του (πιθανού) μέλλοντός του.

Γραμμένος λοιπόν στο τέλος του πολέμου του Βιετνάμ, στον οποίο συμμετείχε ο συγγραφέας του, ο «Αιώνιος Πόλεμος» μιλά για το παράλογο και την ανοησία του πολέμου, φτάνοντας στα άκρα την ίδια τη συνθήκη του νοήματός του: ο ήρωάς του, ο απρόθυμος στρατιώτης Μαντέλα, αφού περάσει μια στρατιωτική εκπαίδευση που θυμίζει στο πιο φουτουριστικό του το πρώτο μέρος του Full Metal Jacket, θα συμμετάσχει από την αρχή σε έναν διαστρικό πόλεμο που διεξάγει ενάντια στους εξωγήινους Ταυριανούς, πολύ μακριά από τη Γη, μια ανθρωπότητα που έχει ανακαλύψει τον τρόπο να ταξιδεύει από τη μια άκρη του Γαλαξία στην άλλη με ταχύτητες λίγο μικρότερες από αυτές του φωτός -και πολλούς παραπάνω από 8 τρόπους για να σκοτώνει κάποιον σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά, όπως υπόσχεται ο εκπαιδευτής στην αρχή του βιβλίου.

Πρόκειται για έναν πόλεμο που ξεκίνησε με πολύ αδύναμες προφάσεις, ενάντια σε έναν εχθρό με τον οποίο δεν υπάρχει κάποιου είδους επικοινωνία· για έναν πόλεμο που ουσιαστικά συντηρεί την οικονομία της Γης· για έναν πόλεμο που, λόγω της διαστολής του χρόνου, διεξάγεται με τεράστια χρονικά άλματα για όσους συμμετέχουν σε αυτό και έτσι ο -ελάχιστα γερασμένος- ήρωας επιστρέφει κάθε φορά σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να νιώσει δικό του.

Τα ερωτήματα που τίθενται στο βιβλίο διαρκώς είναι αμείλικτα: γιατί πολεμάμε, για ποιον πολεμάμε, ποια είναι η θέση ενός πρώην στρατιώτη όταν επιστρέφει στην πατρίδα, τι νόημα έχει όλο αυτό. Αυτό που το κάνει όμως ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Haldeman ή ο -καθόλου αφελής- αφηγητής του αποφεύγουν τον διδακτισμό και δεν ρωτούν ευθέως, αλλά αφήνουν τους ίδιους τους αναγνώστες να θέτουν αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό τους.

Ένα πολύ σημαντικό έργο, του οποίου η επίδραση σε πολλά μελλοντικά πολιτιστικά προϊόντα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Δεν του βάζω 5 αστέρια γιατί σε κάποια σημεία δίνεται ίσως περιττή έμφαση στη διαστημική/στρατιωτική τεχνολογία και τη διεξαγωγή των μαχών.