Το βιβλίο ξεκινά αργά, νωχελικά, με δυόμιση βασικές πλοκές και τρεις βασικούς χαρακτήρες, μπάτσους διαφορετικού τύπου και βαθμίδων, σαν ένα τζαζ κομμάτι, από αυτά που ακούγονται θαρρείς διαρκώς σε όλο το βιβλίο· ένα τζαζ κομμάτι που τεστάρει τους ακροατές του για να κρατήσει μόνο όσους πραγματικά θέλουν να το ξεκλειδώσουν. 1950, Λος Άντζελες, Χόλιγουντ, μακαρθισμός, τζαζ κουλτούρα, εργατικό κίνημα, διαφθορά, μαφία, ομοφυλοφιλία, μεταπολεμικά τραύματα, βία, έρωτας, θάνατος, όλα αυτά μπλέκονται και συμπλέκονται με μαεστρία σιγά-σιγά από τον Έλροϊ σε ένα νουάρ που δικαιώνει πλήρως τον όρο. Από ένα σημείο και μετά, όταν πια όλα έχουν δέσει -όχι γλυκά, αλλά αποκρουστικά- το βιβλίο απογειώνεται και κυριεύει τελείως τον αναγνώστη, με τον ρυθμό να είναι καταιγιστικός, καθώς το τζαζ κομμάτι πλησιάζει στην κορύφωσή του, χωρίς να καταφεύγει σε ευκολίες και κλισεδιές. Εν συνόλω, πρόκειται για μια συγκλονιστική αναγνωστική εμπειρία, ανάλογη και ίσως καλύτερη από αυτή της Μαύρης Ντάλιας, του πρώτου βιβλίου της τετραλογίας. Θα με στοιχειώνει καιρό αυτό το βιβλίο.

ΥΓ. Τα σημεία του βιβλίου που αφηγούνται το αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών είναι τόσο αποκρουστικά ρεαλιστικά που σφίγγεται το στομάχι σου σαν να διαβάζεις τις πιο φρικιαστικές σελίδες του Στίβεν Κινγκ.