Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ένα τόσο καλογραμμένο βιβλίο κάποιου από τους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα, και έλαχε να είναι ένα βιβλίο του συγγραφέα που με είχε συγκλονίσει στην εφηβεία μου με την Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ του. Αυτή τη φορά επρόκειτο για μια νουβέλα που κατόρθωσε να με κρατήσει ξάγρυπνο και να διαβάσω μονορούφι το δεύτερο μισό της, παρότι δεν αφορά παρά το κλασικό θέμα της μετάβασης από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Έχω διαβάσει αρκετά τέτοια βιβλία, αλλά στο Ταξίδι με τον Έσπερο ένιωθα το σπάνιο συναίσθημα να περιγράφονται με τέτοια ακρίβεια και ρεαλισμό όψεις και της δικής μου εφηβείας: των φιλοσοφικών αναζητήσεων μαζί με ιδιαίτερους φίλους, της αόριστης ανησυχίας, του αισθήματος ότι δεν με χωράει ο τόπος, και, κυρίως, των πρώτων ερωτικών σκιρτημάτων. Λυρικός, χωρίς να γίνεται όμως γλυκερός ή εξεζητημένος, ο λόγος του Τερζάκη είναι απολαυστικός στην ακριβολογία και ταυτόχρονα στην υπαινικτικότητά του. Πραγματικά σπουδαίο βιβλίο.