Με προβλημάτισε πολύ η στάση μου απέναντι στο βιβλίο: μια συλλογή αυτοβιογραφικών επεισοδίων, ανεκδότων, αλλά και ομιλιών ενός διάσημου επιστήμονα, γραμμένη με ένα ελαφρύ και φιλοπαίγμον ύφος, η οποία είχε γίνει μπεστ σέλερ όταν πρωτοκυκλοφόρησε και εδώ έχει βαθμολογία 4,28. Ομολογώ ότι υπήρξαν αρκετά σημεία του στα οποία ξεκαρδίστηκα με τις αστείες καταστάσεις όπου έμπλεκε ο νομπελίστας, και σημεία που θαύμασα την επιστημονική του ακεραιότητα (το κείμενο για σχολικά εγχειρίδια στην Καλιφόρνια είναι πραγματικά αποκαλυπτικό, ενώ το τελευταίο κείμενο του βιβλίου για το τι είναι και τι δεν είναι επιστήμη πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία). Ταυτόχρονα όμως υπήρχαν πολλά σημεία "wtf!": αρχικά, η συμπερίληψη μιας εκτεταμένης ομιλίας για την εποχή που συμμετείχε στο Πρόγραμμα Μανχάταν (για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας), στην οποία ομιλία το μόνο που βλέπουμε είναι νοσταλγία για τις πλάκες που έκανε ο Feynman και περιγραφή του προοδευτικά αυξανόμενου ρόλου του στην κατασκευή της βόμβας, χωρίς σχεδόν καμία έστω εκ των υστέρων αυτοκριτική γι' αυτό που δημιούργησε στο Λος Άλαμος. Έπειτα, η στάση του απέναντι στις γυναίκες, με τις οποίες γκομένιζε ασύστολα ψάχνοντας διαρκώς τρόπους να της ρίξει στο κρεβάτι -και πάλι χωρίς καμία αυτοκριτική. Ακόμη, η διάχυτη στενόμυαλη αντίληψή του απέναντι στην "κουλτούρα" -παρότι ο ίδιος έπαιζε κρουστά, και πάει λέγοντας.
Πρόκειται δηλαδή για ένα ενδιαφέρον και αυτοδικαιωτικό βιβλίο μαζί.