آیا مجموعه هانگر گیمز به این کتاب نیاز داشت؟ خیر.
آیا من تهش عین سگ گریه کردم؟ بله.
داستان چند تا توییست جالب داشت، اما باز هم همونطور که کچینگ فایر تکرار هانگر گیمز بود، انگار اینم تکرار همونا بود. حالا اگه بشه این تکراری بودنشو تحمل کردو وقت و حوصله خوندن ۲۰۰ صفحه اضافه گوییو داشت، میرسیم به جاهای خوبش. اول: درک بهتر شخصیت هیمیچ. دوم: نشون دادن این حقیقت که حکومت های دیکتاتوری چطور واقعیت رو سانسور میکنن و روایت هارو به نفع خودشون تغییر میدن و تاریخ رو مینویسن. سوم: هیچ انقلابی یکدفعه رخ نمیده. حتما به سال ها زمان و تلاش صدها نفر نیازه تا در یک بزنگاه اون اتفاقی که باید بیفته (شایدم دارم به خودم دلخوشی الکی میدم). چهارم: فن سرویسی که اخر کتاب می‌گیریم.

unnecessary and not good, but the punches hit

hab schon bessere survivor kritiken gelesen ngl

She did it again