از نظر داستانی، چیزی بود که از ما و را بیشتر دوستش داشتم. یه دنیای تسخیر شده‌ی رو به نابودی که بجز تکو توک کس دیگه‌ای متوجهش نبود و وقتی هم که می‌خواستن مردم رو ازش آگاه کنن، خودشون دیوونه خطاب می‌شدن، آدم راحت می‌تونه باهاش احساس نزدیکی کنه :)))
از نظر روایی توی فارسی یا حتی سای فای انگلیسی چیزی نیست که بشه مشابهش رو پیدا کرد (یا حداقل من ندیدم) و همین از یه طرف باعث میشه با یه سبک کاملا جدید روبه‌رو باشیم که داره کار خودش رو می‌کنه و اگه آدم دنبال یه کار کاملا جدید و متفاوت باشه، بدون این‌که دنبال پیش فرضای ذهنی خودش از اینکه سای فای یا حتی داستان نویسی چطوری باید باشه، این کتابیه که بهش جواب میده، از طرفیم ممکنه هر کسی باهاش نتونه ارتباط بگیره.