Δεύτερο ελληνικό "μαθηματικό" μυθιστόρημα που διαβάζω, μετά τον "Θείο Πέτρο και την εικασία του Γκόλντμπαχ" του Απ. Δοξιάδη, και για δεύτερη φορά η αίσθηση που μου μένει είναι μάλλον χλιαρή. Ο Μιχαηλίδης τα πάει πολύ καλά στα σημεία που μιλάει για τα μαθηματικά, εκλαϊκεύοντας το επιστημονικό κομμάτι του βιβλίου με επάρκεια και για τον μη γνώστη. Ως μυθιστόρημα όμως, παρότι ρέει η ανάγνωσή του, το πόνημά του έχει αρκετές αδυναμίες: αφελής τόνος αφήγησης, χωρίς να καταλαβαίνουμε αν αυτή η αφέλεια είναι συνειδητή επιλογή για τη φωνή του αφηγητή ή όχι, υπερβολική έκθεση (exposition), κατά την οποία εξηγούνται και αναλύονται πράγματα αχρείαστα, χαρακτήρες, διάσημοι και μη, παρελαύνουν από τις σελίδες του χωρίς να υπάρχει εμβάθυνση σε αυτούς ή ουσιαστικός λόγος για την εμφάνισή τους, πέρα από τον εντυπωσιασμό, και κυρίως, αφενός από ένα σημείο και μετά το βιβλίο γίνεται πολύ βιαστικό, αφετέρου η λύση που δίνεται και το κίνητρο του φόνου δεν πείθουν παρά ελάχιστα.

Εν κατακλείδι, συμπαθητική, αλλά ημιτελής προσπάθεια. Περισσότερο 2,5 αστεράκια, παρά τρία.