Περίεργο βιβλίο που με άφησε αμφίθυμο· από τη μια, το λογοτεχνικό εύρημα πάνω στο οποίο στηρίζεται είναι έξυπνο και πολλά υποσχόμενο, από την άλλη, μοιάζει να θέλει να πει πάρα πολλά για τις οικογενειακές σχέσεις, την ελληνική κοινωνία, ακόμη και για την πρόσφατη κρίση, και δεν ξέρω αν και κατά πόσο το πετυχαίνει πάντα· από τη μια φανερώνει άνθρωπο που ξέρει τη λογοτεχνία, από την άλλη οι διαρκείς επαναλήψεις και ο αναξιόπιστος αφηγητής είναι πάντα κάτι παρακινδυνευμένο, ακόμη και στο Κιβώτιο· τέλος (για την ώρα), από τη μια, φτιάχνει έναν πολύ πειστικό, αν και μάλλον αντιπαθή, κεντρικό χαρακτήρα, από την άλλη όμως ο άλλος χαρακτήρας (ο Πυθαγόρας) φαντάζει σχεδόν χάρτινος, ψεύτικος. Επιφυλάσσομαι για περισσότερα στο μέλλον μέσα από τις σελίδες του marginalia.gr