Στο «Όταν οι νεκροί χορεύουν» ο μονόφθαλμος (και για λίγο τελείως αόμματος) ντετέκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν καλείται να βρει έναν εξαφανισμένο ζωντανό που οι αρχές τον θεωρούν νεκρό, δολοφονημένο για την ακρίβεια, προκειμένου να φορτώσουν τον φόνο σε έναν από τους ηγέτες των απεργών δασκάλων από τον Νότο της χώρας και τις περιοχές των Τσιάπας. Ο Έκτορ βυθίζεται σε μια παράλογη, σχεδόν σουρεαλιστική ιστορία στην περιοχή που υποτίθεται ότι συνέβη το έγκλημα, κατά τη διάρκεια της οποίας θα ανατραπούν πολλές από τις συμβάσεις που χαρακτηρίζουν το είδος, σε άμεση αντίστιξη με την ορθολογική διαδικασία που ακολουθεί ο Σέρλοκ Χολμς. Και γράφω «άμεση» επειδή οι αναφορές στον Χολμς είναι συχνές τόσο στο ίδιο το κείμενο όσο και στο μότο αρκετών από τα κεφάλαια. Το Μεξικό όμως δεν είναι βικτωριανή Αγγλία και το πλέγμα της διαφθοράς κράτους και παρακράτους, όπως και το μίσος ενάντια σε όσους πολεμούν ενάντια σε αυτό, είναι τόσο ισχυρά που τελικά η λύση δεν θα δοθεί με ντετεκτιβίστικο, αλλά μάλλον με έναν ιδιότυπα ακτιβίστικο τρόπο. Εξαιρετική η γραφή του Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ για άλλη μια φορά.