Κανονικά, θα έγραφα μια εκτενή κριτική για αυτό το πολύ ιδιαίτερο και όμορφο βιβλίο του Πάνου Τσερόλα, αλλά αυτό θα ήταν κάπως αταίριαστο από τη στιγμή που ανήκω στους alpha readers του (πράγμα για το οποίο ευχαριστώ ειλικρινά τον συγγραφέα). Αντί για αυτό λοιπόν θα περιοριστώ στο να γράψω ότι, καθώς το καταβρόχθιζα μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο στη Σαμοθράκη (εδώ που είχα διαβάσει και μια πρώτη του εκδοχή) στην τελική του μορφή, έπιανα διαρκώς τον εαυτό μου να βουρκώνει σχεδόν συνέχεια, είτε με την ιστορία του Μάρκου και της Άννας, την θραυσματική δηλαδή ιστορία ενός έρωτα που ταλαντεύεται ανάμεσα στο απόλυτο και στο περίπου, είτε με την απολύτως πρόσφατη εγχώρια ιστορία, όπου όλα στραβά γινήκανε και όλα είναι ωραία.

Βιβλίο που μιλά πειστικά για ένα μέρος της γενιάς των καθ' ημάς millennials, αλλά και για τα μεγάλα θέματα που απασχολούν πάντα την τέχνη, όπως απαριθμούνται σε κάποια από τις σελίδες του: «Θάνατος, αγάπη, έρωτας, χρόνος», και ένα ακόμη, που δεν αναφέρεται, αλλά κυριαρχεί πάνω από όλα: ταυτότητα (ποιος/α είμαι εγώ;).

Διαβάζεται και σαν ταινία ή τραγούδι, πχ. σαν αυτό το υπέροχο του Βασίλη Νικολαΐδη που συναντάμε λίγο πριν το τέλος (που μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη;):

...πάθος μονάχα να λέω ιστορίες
ιστορίες στ' αλήθεια, τα ψέματα πάνε και γελάς.