Διάβασα το Όρυξ και Κρέικ (2002) αμέσως μετά τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο του Χάξλεϊ και δεν μπορώ να αποφύγω τη σύγκριση: το βιβλίο της Άτγουντ δεν είναι απλώς η περιγραφή μιας εφιαλτικής δυστοπίας, αλλά, κυρίως, ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Ο τρόπος με τον οποίο ξετυλίγεται η ιστορία του Χιονάνθρωπου (ο τίτλος μας κρύβει πολύ πονηρά ότι αυτός είναι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας, με τα δύο πρόσωπα του τίτλου να λειτουργούν περισσότερο ως αφηγηματικοί καταλύτες και λιγότερο σαν ολοκληρωμένοι χαρακτήρες), ο διπλά δυστοπικός κόσμος (διπλά γιατί ήταν αρκούντως δυστοπικός και στο αφηγηματικό παρελθόν, πριν το αποκαλυπτικό γεγονός που άλλαξε τα πάντα) που παρουσιάζεται σταδιακά και με ελάχιστο exposition, το σασπένς που δημιουργείται περίτεχνα σε διάφορα σημεία του βιβλίου, τα φιλοσοφικά και ηθικά ερωτήματα που κυριαρχούν, μαζί με εύστοχες ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, όλα αυτά καθιστούν το Όρυξ και Κρέικ ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς βυθίζεσαι όλο και περισσότερο μέσα του. Ανυπομονώ για το επόμενο της σειράς!