Μου άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις: ξεκινάει πολύ ωραία, σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι έχουν αποικήσει πολλούς πλανήτες και ο στρατός που τους προστατεύει στελεχώνεται από γήινους άνδρες και γυναίκες προχωρημένης ηλικίας μετά από μια διαδικασία «αναβάθμισης». Ο ήρωας -και πρωτοπρόσωπος αφηγητής-είναι ένας από αυτούς και διηγείται όσα του συμβαίνουν με χιούμορ, αλλά και φιλοσοφικούς/ηθικούς προβληματισμούς. Ενώ όμως περιμένεις σε όλο το βιβλίο για την ανατροπή, η αφήγηση δεν ξεφεύγει από το μιλιταριστικό μοτίβο «καλοί γήινοι vs. κακοί εξωγήινοι λύνουν τις διαφορές τους με τα όπλα». Κρίμα, γιατί είχε πολλές δυνατότητες το θέμα...