Είναι το πρώτο βιβλίο του Γκράχαμ Γκρην που διαβάζω, σίγουρα όχι όμως και το τελευταίο. Ξεκινά παλιομοδίτικα, αλλά σελίδα τη σελίδα με κατακτούσε όλο και πιο πολύ, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Αληθινοί χαρακτήρες, εξαιρετική ανάπλαση ενός τόπου και μιας εποχής που δεν πολυγνωρίζουμε (Αϊτή την εποχή της δικτατορίας του Πάπα Ντοκ), βαθιά φιλοσοφικό. Για κάποιον λόγο μου θύμισε Καζαντζάκη, τόσο το Ζορμπά όσο και τον Καπετάν-Μιχάλη.