Το τρίτο και καλύτερο βιβλίο της ιδιότυπης τριλογίας του Βασίλη Τσιράκη με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη του 20ού αιώνα. Αυτή τη φορά η ιστορία του πιάνει το νήμα από το τέλος της Κατοχής, ασχολείται με τον εμφύλιο και τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια και φτάνει μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Πολυφωνικό, με πολλούς και ρεαλιστικούς χαρακτήρες οι οποίοι μόνο αλώβητοι δεν μένουν κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων και δένονται μεταξύ τους από συμπτώσεις και μυστικά, με μια θαυμαστή αποστασιοποίηση στην περιγραφή σημαδιακών στιγμών της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το μυθιστόρημα αυτό διαβάζεται, άπαξ και μπεις στο ρυθμό του, σχεδόν απνευστί.
Αν ο συγγραφέας απέφευγε τη στυλιζαρισμένη μονοπερίοδη παράγραφο, κατέφευγε λιγότερο στην παράθεση μη λειτουργικών για την πλοκή ιστορικών πληροφοριών και χρησιμοποιούσε περισσότερο τον διάλογο, τον οποίο φαίνεται να κατέχει καλά, θα μιλούσαμε για ένα βιβλίο-σταθμό στην ελληνική λογοτεχνία. Σε κάθε περίπτωση όμως, εξακολουθεί να είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα.