Φιλότιμη προσπάθεια, που θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν ο συγγραφέας ήταν 15-17 χρονών. Το κείμενο μπορεί να ρέει, μπορεί η ιστορία γύρω από την εικασία του Γκόλντμπαχ και το ανεκδοτολογικό υλικό γύρω από τους μαθηματικούς να έχουν μια γοητεία, αλλά μέχρι εκεί. Τόσο η αφήγηση, όσο και το ύφος, αλλά κυρίως οι προβληματισμοί του μυθιστορήματος διαπνέονται από μια -συμπαθητική μεν αφελή δε- απλοϊκότητα, λες και ο συγγραφέας υιοθέτησε την αφέλεια που διακατείχε τον αφηγητή του κατά τα εφηβικά του χρόνια. Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ένιωθα ότι διαβάζω ένα μυθιστόρημα στη φάση πριν την τελική του επεξεργασία, πράγμα που το κάνει χειρότερο το γεγονός ότι στον επίλογο της έκδοσης που διάβασα ο Δοξιάδης ισχυρίζεται ότι αυτή είναι η επεξεργασμένη μορφή στην οποία κατέληξε μετά τη μετάφραση του βιβλίου στα αγγλικά. Μέτριο, κλίνω περισσότερο στα 2,5 αστέρια, ιδίως αν το συγκρίνω με άλλα «εκλαϊκευτικά» μυθιστορήματα, όπως το Θεώρημα του Παπαγάλου ή τον Κόσμο της Σοφίας.