Είναι ενδεικτικό της τέχνης του Μέλβιλ ότι μετατρέπει σε κλασικό λογοτεχνικό αριστούργημα μια ιστορία που στα χέρια κάποιου άλλου θα ήταν απλώς εκνευριστική: χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε, μας συνεπαίρνει η κατάδυση στην παραίτηση και στο παράλογο ενός ανθρώπου χωρίς ιδιότητες σχεδόν και η εξίσου παράλογη παράλληλη πορεία του αφηγητή που νιώθει μια ηθική ευθύνη απέναντί του. Ο Μπάρτλεμπυ, που «θα προτιμούσε όχι» κάθε φορά που του ζητούνταν να κάνει το οτιδήποτε, είναι ένας λογοτεχνικός ήρωας που μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες του μοντερνισμού και του υπαρξισμού, η άλλη όψη, κατά κάποιον τρόπο, του Μερσό από τον Ξένο του Καμύ. Κι εμείς, που διαβάζουμε με αγωνία για να μάθουμε ποιο μυστικό κρύβεται πίσω από την όλο και πιο επεκτεινόμενη άρνησή του, συνειδητοποιούμε στο τέλος ότι η απάντηση στον γρίφο είναι ακριβώς η έλλειψη οποιασδήποτε συγκεκριμένης απάντησης. Αλληγορία ή απλώς μια παράδοξη ιστορία, το διήγημα αυτό εξακολουθεί να είναι ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες και αναγνώσεις.

Στη συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνονται εκτός από το ομώνυμο διήγημα και άλλα τρία: Ο άνθρωπος με το αλεξικέραυνο, ο Βιολιστής και ο Τζίμυ Ρόουζ, τα οποία έχουν το ενδιαφέρον τους, αλλά δείχνουν την ηλικία τους και μοιάζουν περισσότερο με σπουδές σε ένα θέμα (τσαρλατανισμός, ιδιοφυία, εφήμερο του πλούτου), χωρίς να φτάνουν στο λογοτεχνικό ύψος του Μπάρτλεμπυ.

Πολύ καλή η μεταφραστική δουλειά του Μένη Κουμανταρέα, και χρήσιμο το χρονολόγιο στο τέλος του βιβλίου, σε μια εποχή που δεν είχαν καν μεταφραστεί στα ελληνικά τα μείζονα μυθιστορήματα τού Μέλβιλ.