Τελευταία συνηθίζω να ξεκινάω τα βιβλία που πέφτουν στα χέρια μου έχοντας την ελάχιστη δυνατή πληροφόρηση για το περιεχόμενό τους. Έτσι έκανα και με το "Miss Peregrine's Home for Peculiar Children" του Ransom Riggs (το διάβασα στα αγγλικά στο Kindle μου), για το οποίο το μόνο που γνώριζα ήταν η δημοφιλία του, η καλή βαθμολογία του στο Goodreads, το ότι είναι ΥΑ με στοιχεία εικοτολογικής μυθοπλασίας και μυστηρίου, και, κυρίως, ότι μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό.
Αυτό το τελευταίο στοιχείο ήταν τελικά που έκανε το βιβλίο ένα πραγματικά συναρπαστικό ανάγνωσμα, έστω κι αν η πλοκή είναι κάπως απλοϊκή από ένα σημείο και μετά: ο συγγραφέας έχει πάθος με τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και έχτισε ολόκληρο το βιβλίο επάνω σε μια σειρά φωτογραφιών με αλλόκοτα θέματα που βρήκε ψάχνοντας από εδώ κι από εκεί, με επίκεντρο κάποιες φωτογραφίες που απεικονίζουν παιδιά να εκτελούν νούμερα που θυμίζουν τσίρκο παλιότερων εποχών. Αυτές οι φωτογραφίες εμφανίζονται στις σελίδες του βιβλίου (αυτός είναι και ο λόγος που ίσως να είναι το μοναδικό βιβλίο που θα προτιμούσα να μην το έχω διαβάσει στο Kindle), με τις περισσότερες μάλιστα να αποτελούν κομμάτια της πλοκής και όχι απλή εικονογράφηση, τα πρόσωπα δηλαδή του βιβλίου τις βλέπουν μπροστά τους σε εκείνο το σημείο ως φυσικά αντικείμενα.
Η πλοκή η ίδια είναι μια ιστορία ενηλικίωσης: ο Τζέικομπ, ένας μάλλον απροσάρμοστος έφηβος γόνος μιας πλούσιας οικογένειας, μεγάλωσε με τις ιστορίες του παππού του για τα παιδικά του χρόνια κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υποτίθεται ότι ο παππούς του διέφυγε από το Ολοκαύτωμα βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα ουαλικό νησί, σε ένα ορφανοτροφείο που φιλοξενούσε παιδιά με παράξενες δυνάμεις. Ο παππούς έχει ακόμη και φωτογραφίες που το αποδεικνύουν. Καθώς ο Τζέικομπ μεγαλώνει, πιστεύει πια ότι οι ιστορίες του παππού του ήταν παραμύθια και ότι όσα απεικόνιζαν οι φωτογραφίες είχαν κάποια λογική εξήγηση (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εδώ έχουμε μια ευθέως ανάλογη κατάσταση με το Big Fish [2003] του Tim Burton, ο οποίος μάλιστα γύρισε το βιβλίο αυτό σε ταινία το 2016· το κλίμα των φωτογραφιών, αλλά και όλου του βιβλίου είναι ξεκάθαρα αυτό της μπερτονικής μυθολογίας). Μετά το φριχτό και τραγικό τέλος του παππού του όμως, ο Τζέικομπ αναγκάζεται να επανεκτιμήσει την κατάσταση. Θα μπορούσαν αυτές οι ιστορίες να είναι αληθινές; Θα μπορούσε αυτό το νησιωτικό καταφύγιο να εξακολουθεί να υπάρχει τόσα χρόνια μετά; Και είναι δυνατόν η παράνοια του παππού του για τα «τέρατα» που αντιμετώπιζε να μην ήταν απλώς παράνοια;
Στη συνέχεια, όπως ανέφερα και στην αρχή, η πλοκή γίνεται κάπως προβλέψιμη, αλλά ποτέ δεν χάνει το ενδιαφέρον της, καθώς ο Riggs αξιοποιεί δημιουργικά τόσο τις φωτογραφίες που έχει στη διάθεσή του όσο και κλασικά αφηγηματικά μοτίβα που συναντάμε σε τέτοιες ιστορίες: φανταστικά πλάσματα, μάχη καλού με κακό, ήρωες με κάποια υπερφυσική δύναμη (κάτι σαν X-Men), ταξίδια στον χρόνο κοκ. Και μόνο όμως για το μεταμοντέρνο εύρημα του να οικοδομηθεί ένα ολόκληρο βιβλίο πάνω σε αυτές τις άσχετες μεταξύ τους φωτογραφίες αξίζει κάποιος να του δώσει μια ευκαιρία.