Άλλο ένα μεγάλο έπος από τον Έρικσον, ίσως το πιο φιλοσοφημένο της σειράς ως τώρα. Όπως πολύ ωραία το έθεσε ένας φίλος που τελείωσε τη δεκαλογία πρόσφατα, νέα ήπειρος, νέοι λαοί, νέοι ήρωες (ουσιαστικά, πέρα από κάποιες υπερφυσικές οντότητες, μόνο ένα από τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου εμφανίζεται στα προηγούμενα βιβλία), νέο σύστημα μαγείας, με τον συγγραφέα να τα εντάσσει όλα αυτά τόσο οργανικά στον εξωφρενικά λεπτομερή και τεράστιο κόσμο που γράφει, ώστε ο αναγνώστης της σειράς νιώθει πολύ γρήγορα οικεία στις σελίδες του. Δύο επιπλέον στοιχεία που απόλαυσα στο βιβλίο αυτό ήταν η απίστευτα εύστοχη και καθόλου φλύαρη κριτική στον καπιταλισμό και τον ατομισμό, αλλά και τα τμήματα της αφήγησης γύρω από τους Tehol και Bugg που θυμίζουν μερικές από τις πιο αστείες σελίδες του Terry Pratchett.