Μια ακόμη ιστορία με τον Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν, τον μονόφθαλμο ιδιωτικό ντετέκτιβ που έπλασε ο Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ. Ξεκινά με τον ντετέκτιβ σε ένα είδος αυτοεξορίας μακριά από την Πόλη του Μεξικού, καθώς προσπαθεί να αναμετρηθεί με το γεγονός ότι έχει σκοτώσει έναν άνθρωπο. Από την απομόνωσή του θα τον βγάλει η αδερφή του, που θα του ζητήσει να βοηθήσει μια παλιά της φίλη. Θα βρεθεί έτσι σε μια πολύ μπερδεμένη υπόθεση διαφθοράς και ξεπλύματος χρήματος και κάπου εκεί, σε μια ευτυχέστατη μεταμοντέρνα κίνηση, θα σώσει και έναν συγγραφέα, ονόματι Πάκο Ιγκνάσιο. Τον σώζει κυριολεκτικά, αλλά ο αναγνώστης που αναγνωρίζει φυσικά τον πραγματικό συγγραφέα στο πρόσωπο αυτό, μπορεί άνετα να υποθέσει ότι τον σώζει και μεταφορικά: τα βιβλία του Τάιμπο με τον Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν μοιάζουν να τον σώζουν από την ασφυξία που νιώθει σε ένα Μεξικό διεφθαρμένο και επικίνδυνο, να του δίνουν κουράγιο για να συνεχίσει το πολυσχιδές συγγραφικό και πολιτικό του έργο. Οι διάλογοι των δυο τους είναι από τα απολαυστικότερα σημεία του σύντομου αυτού μυθιστορήματος, ενώ πολύ ενδιαφέρον έχουν και οι δύο μίνι-βιογραφίες δύο καθαρμάτων στα πρόσωπα των οποίων παντρεύεται με τον καλύτερο (ή τον χειρότερο) τρόπο το μεξικανικό κράτος και παρακράτος με τον υπόκοσμο, οι ποινικές και οι πολιτικές μπίζνες. Κι όλα αυτά με τη γνώριμη γραφή του Μεξικάνου συγγραφέα που κατορθώνει να γράφει καθαρόαιμο νουάρ και την ίδια στιγμή να το υπνομεύει και να το ανατρέπει. Και πάντα με πολλά ανθρακούχα αναψυκτικά.