Ένα περίεργο μείγμα νουάρ και πολιτικού δοκιμίου πάνω στην ιστορία και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Με αφορμή την εξαφάνιση μιας όμορφης Ρωσίδας, εγγονής της παλιάς καθοδηγήτριας του Έλληνα αφηγητή, ενός πρώην κομμουνιστή, και νυν αστυνομικού ρεπόρτερ στην Ελλάδα, που κατατρύχεται από το παρελθόν, τσαλαβουτάμε όχι μόνο στα απόνερα της κατάρρευσης (μαφία, τράφικινγκ, ξέπλυμα χρήματος κοκ.), αλλά και σε μια, κάπως άτσαλη ομολογουμένως, αποτίμηση της ΕΣΣΔ και του κομμουνιστικού εγχειρήματος του 20ού αιώνα.
Παρότι το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα και στα σημεία της καθαρής αφήγησης έχει καλό ρυθμό, τα «πολιτικά» αποσπάσματά του, ιδίως στην αρχή και το τέλος, δεν δένουν και πολύ ωραία με την υπόλοιπη ιστορία. Προβληματικά είναι επίσης σε αρκετά σημεία το ύφος και η γλώσσα, καθώς ο συγγραφέας παρασύρεται συχνά είτε σε μια αδικαιολόγητη προφορικότητα (πρώτη φορά βλέπω να χρησιμοποιείται από αφηγητή τόσες φορές το «και καλά» εκτός διαλόγων) είτε σε αχρείαστες λογοτεχνίζουσες περιγραφές και κακόγουστες εκφράσεις («Μήνες τώρα, το γονίδιο της αμφιβολίας γρονθοκοπούνταν με το γονίδιο της επιμονής για το ποιο θα ρίξει λευκή πετσέτα στο ρινγκ του μυαλού μας»!!!). Αναρωτιέμαι αν ο επιμελητής είπε τίποτα στον συγγραφέα για όλα αυτά... Αν έλειπαν, το βιβλίο θα είχε 100 σελίδες λιγότερες και θα ήταν ένα εξαιρετικό νουάρ με καταιγιστικό ρυθμό και πολιτικούς υπαινιγμούς, ενώ τώρα δεν αποφεύγει τη φλυαρία και την αφέλεια.
Τέλος, είναι απαράδεκτη για άλλη μια φορά η λογική των υποσημειώσεων και των 66 σημειώσεων στο τέλος (ναι, έχει και από τα δύο) σε ένα (μη μεταφρασμένο από άλλη γλώσσα) μυ-θι-στό-ρη-μα, πολλές από τις οποίες είναι μάλιστα διακειμενικές ή βιβλιογραφικές αναφορές (στίχοι ποιημάτων/τραγουδιών, μαρξιστικά-λενινιστικά κείμενα), ενώ άλλες αφορούν ανατολικογερμανικά/σοβιετικά/ρωσικά τοπωνύμια/τοπόσημα. Μιλάμε για το άλλο άκρο του "show, don't tell" με τον συγγραφέα (ή/και τον επιμελητή, δεν διευκρινίζεται) να επεξηγεί τα πάντα. Η απορία είναι εύλογη: αν είναι να τα εξηγήσετε έτσι, γιατί δεν τα γράφετε αλλιώς;