Κατά τη διάρκεια της Καραγατσιάδας που ξέσπασε τον Ιούνιο του 2024 στην Ελλάδα, κάποιος σχολιαστής σημείωνε ότι ο Καραγάτσης γράφει λογοτεχνία για εφήβους σαν να επρόκειτο για κάτι κακό. Για τον ίδιο η λογοτεχνία για εφήβους ή για νεαρούς ενήλικες (YA=Young Adults) είναι μια λογοτεχνία απλοϊκή, γραμμική, με συγκεκριμένες θεματικές και με εμμονή στο σεξ και την κυριαρχία του στην ανθρώπινη ζωή. Διαβάζοντας δύο εβδομάδες μετά το Looking for Alaska επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά ότι τέτοιες απόψεις δείχνουν τεράστια άγνοια τόσο για τους εφήβους, όσο και για τη λογοτεχνία που απευθύνεται σε αυτούς.
Στο βιβλίο αυτό λοιπόν ο John Green, συγγραφέας της παγκόσμιας επιτυχίας "The Fault in our Stars", αφηγείται μια εφηβική ιστορία που φαινομενικά συνεχίζει την μακρόχρονη παράδοση των εφηβικών μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται σε κάποιο σχολείο/οικοτροφείο, με ήρωες εφήβους που βρίσκονται στο περιθώριο της σχολικής ζωής. Και πράγματι, το μισό περίπου βιβλίο μοιάζει κάπως έτσι, μόνο που λίγο μετά τη μέση συμβαίνει κάτι που φέρνει τους ήρωες σε άμεση επαφή με τον θάνατο και η ιστορία αποκτά υπαρξιακό χαρακτήρα, αφού προσπαθούν να διαχειριστούν όχι μόνο το πένθος, αλλά και τις ενοχές τους.
Ο Green κατορθώνει να πλάσει πραγματικούς εφηβικούς χαρακτήρες, με χαρίσματα, αλλά και ελαττώματα, με έξυπνες εμπνεύσεις και χοντρά λάθη, οι οποίοι ψάχνουν και ψάχνονται. Ταυτόχρονα, παρότι το θέμα του ενδείκνυται για κάτι τέτοιο, αποφεύγει το μελό και το υπερβολικό δράμα, βάζοντας τα όσα συμβαίνουν σε ρεαλιστικές διαστάσεις. Κι όλα αυτά με χιούμορ και σαρκασμό, αλλά και βαθιά κατανόηση για τα πρόσωπα που συναντάμε στις σελίδες του, κύρια ή δευτερεύοντα.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αφηγείται τόσο αριστοτεχνικά την ιστορία του, που διαβάζεται σαν να πρόκειται για μια ιστορία μυστηρίου γεμάτη σασπένς. Εξάλλου, οι ήρωες του βιβλίου κατατρύχονται από δύο βασικά ερωτήματα: πώς θα βγούμε από αυτόν τον λαβύρινθο (του πόνου) και ποιο είναι το Μεγάλο Ίσως που ανοίγεται μπροστά μας.