Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η «Άγνοια» είναι ένα μυθιστόρημα που ξεκινά μιλώντας για τη νοσταλγία, για να μιλήσει τελικά για την έλλειψή της, για τη διάψευση των προσδοκιών της ή για διαφορετικά είδη της. Είναι ένα βιβλίο που διερευνά τις ηλικίες της άγνοιας, αλλά και αυτά που δεν γνωρίζουμε κάθε φορά και μας καθορίζουν, συχνά με μη αναστρέψιμο τρόπο. Ένα κείμενο για το τυχαίο της ανθρώπινης κατάστασης, για τον ρόλο του έρωτα στη ζωή και για χίλια δυο άλλα, δοσμένα όλα με απλότητα και ταυτόχρονα με μαεστρία, χωρίς ούτε μία περιττή λέξη.

Ο Κούντερα στα καλύτερα και ωριμότερα του.