Ο Μαρτέλ παίρνει την κλασική -σχεδόν κλισέ- ιστορία του ναυαγού που προσπαθεί να επιβιώσει μόνος στη θάλασσα και την αναζωογονεί με θαυμαστό τρόπο και πανέμορφη πρόζα σε ένα αναγνωστικό ταξίδι ανάμεσα στην Ινδία και τον Καναδά, σε έναν ζωολογικό κήπο και τρεις θρησκείες, στην αθωότητα και την απότομη ωρίμανση. Πάνω από όλα όμως πρόκειται για έναν ύμνο στη μετασχηματιστική (και θεραπευτική) δύναμη της αφήγησης και για τα συγκεχυμένα όρια μεταξύ αλήθειας και μυθοπλασίας, όρια με τα οποία παίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου. Προς το τέλος του βιβλίου ο Πι αναρωτιέται αν κάθε μας εξιστόρηση δεν έχει ήδη μέσα της το στοιχείο της μυθοπλασίας, αν το να παρατηρούμε τον κόσμο δεν είναι ήδη κάτι σαν μυθοπλασία, αφού ο κόσμος δεν είναι απλώς αυτό που είναι, αλλά αυτό που αντιλαμβανόμαστε ότι είναι, και άρα όταν αντιλαμβανόμαστε κάτι του προσθέτουμε κι εμείς κάτι. Αυτό είναι και το κλειδί για την κατανόηση της Ζωής (δηλαδή της ιστορίας) του Πι, η οποία, χωρίς να χάνει στιγμή τον χαρακτήρα ενός συναρπαστικού αναγνώσματος, δεν είναι παρά η αρχετυπική ιστορία ενηλικίωσης/αναζήτησης της ταυτότητας του ήρωα, με πολλές θεολογικές αναφορές και ιδεολογίες, σύμβολα και ψυχολογικούς μηχανισμούς, δίπλα σε λεπτομερείς ζωολογικές πληροφορίες και εντυπωσιακά άμεσες περιγραφές. Βιβλίο που πιστεύω ότι θα θυμάμαι για καιρό.