Τι συμβαίνει όταν ο λατινοαμερικάνικος μαγικός ρεαλισμός συναντά την επιστημονική/εικοτολογική φαντασία και τη φόρμα του διηγήματος στην πένα μιας σύγχρονης Βολιβιανής συγγραφέα; Κάτι πολύ ενδιαφέρον, όπως φαίνεται από αυτή την ολιγοσέλιδη συλλογή διηγημάτων της Λιλιάνα Κολάνσι που κυκλοφόρησε πέρυσι και εκδόθηκε φέτος στην Ελλάδα σε μετάφραση Αγγελικής Βασιλάκου από τις εκδόσεις Δώμα.

Στα έξι διηγήματα του βιβλίου συναντάμε διαφορετικές εκφάνσεις του αλλόκοτου και του φανταστικού (τρόμος, πυρηνική απειλή, συμφωνία με τον διάβολο, απομονωμένες κοινότητες), με μια γραφή ιδιαίτερα αφαιρετική και ελλειπτική, που προχωρά την πλοκή με τη μορφή στιγμιοτύπων, σαν σύντομα βιντεάκια στο ίντερνετ, ταυτόχρονα όμως εύστοχη και διεισδυτική, κατορθώνοντας να αποδώσει τόσο το -απειλητικό- συνήθως κλίμα της κάθε ιστορίας όσο και τη σύγχρονη ψηφιακή αισθητική.

Περισσότερο μου άρεσε το πρώτο διήγημα, η Σπηλιά, στο οποίο μέσα από μια σειρά σκηνών, παρουσιάζεται η ιστορία μιας σπηλιάς μέσα στον χρόνο, με πινελιές, τρόμου, μαγείας και επιστημονικής φαντασίας.