Στην εισαγωγή της ελληνικής έκδοσης, ο Φίλιππος Δρακονταειδής γράφει: «Διαβάζοντας -και ξαναδιαβάζοντας- το "Κάτω από το ηφαίστειο" γίνεσαι φανατικός "πιστός" ή φανατικός αρνητής του Μ. Λόουρυ: μια μέση άποψη, πάντως, αποκλείεται». Δεν ξέρω αν αποκλείεται μια μέση άποψη, εγώ πάντως σίγουρα θα κατέτασσα τον εαυτό μου στη δεύτερη κατηγορία· με εξαίρεση ελάχιστα σημεία του βιβλίου, δεν μπόρεσα να συνδεθώ καθόλου μαζί του, είτε διαβάζοντάς το στη μετάφραση της Μαρίνας Λώμη είτε στο πρωτότυπο στο οποίο πήγα επειδή ήθελα να δω αν έφταιγε η μετάφραση για το γεγονός ότι δεν με συνέπαιρνε με τίποτα.

Το βιβλίο διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του '30 σε μια πόλη του Μεξικού μέσα σε μία ημέρα, την ημέρα της Γιορτής των Νεκρών. Κεντρικό πρόσωπο ο Τζόφρεϊ Φέρμιν, Άγγλος Πρόξενος εκεί, βαριά αλκοολικός, γεμάτος πίκρα για τον χωρισμό του με τον μεγάλο του έρωτα, την Υβόν, μετά από την ανακάλυψη κάποιας μοιχείας (;). Ω του θαύματος, την ημέρα εκείνη καταφθάνει, αφού έχει περάσει ένας χρόνος, η αγαπημένη του, αλλά ο Φέρμιν εξακολουθεί να πίνει κατά τη διάρκεια της ημέρας σαν νεροφίδα (και να δρα όλο και πιο αυτοκαταστροφικά). Μαζί με την Υβόν και τον Χιού, τον ετεροθαλή αδελφό του, πηγαίνει μια εκδρομή σε παρακείμενο τουριστικό προορισμό για να δουν κάτι ανάμεσα σε ταυρομαχία και ροντέο, στο ενδιάμεσο πίνει, επιστρέφει, ξαναπίνει και πάει λέγοντας.

Ο Φέρμιν παίζει να είναι ένας από τους αντιπαθείς κεντρικούς ήρωες μυθιστορήματος που έχω συναντήσει και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη σκοτεινή γοητεία που ασκούν αυτοί οι «καταραμένοι» τύποι.

Τέλος πάντων, είναι προφανές ότι δεν μου άρεσε, παρότι αναγνωρίζω ότι υπήρχαν αποσπασματικά αρκετές καλογραμμένες σελίδες και ένα πολύ ωραίο κεφάλαιο με τις θαλασσινές περιπέτειες του Χιού. Πραγματικά πάντως θα ήθελα να ακούσω και ανθρώπους που τους άρεσε για να μου πουν τι του βρήκαν.