Δεν αμφιβάλλω ότι το βιβλίο έχει κάποια ιστορική αξία, καθώς αποδίδει με μεγάλη αληθοφάνεια πτυχές και τύπους της κατοχικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας, δεν κατόρθωσε όμως να με συγκινήσει σαν λογοτεχνικό κείμενο, με εξαίρεση ελάχιστες σελίδες του. Ενώ τα δευτερεύοντα πρόσωπα και γεγονότα πείθουν, δείχνοντας ότι η συγγραφέας ήξερε καλά το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής, ο κεντρικός ήρωας ούτε με έπεισε ούτε μου έγινε "συμπαθής", παρότι αυτό φαίνεται να είναι στις αφηγηματικές προθέσεις του βιβλίου. Υπάρχει επίσης μια επιφανειακότητα στην επεξεργασία διαφόρων φιλοσοφικών ιδεών για την κοινωνία, τη λογοτεχνία και άλλα θέματα, που με ξένισε, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ήταν μια προσπάθεια να δοθεί ένα κλίμα ρηχότητας, χωρίς να υιοθετούνται απαραίτητα από την αφηγήτρια. Μυθιστόρημα ενηλικίωσης, έχει το κλασικό ελάττωμα αυτού του είδους και ιδιαίτερα των ελληνικών του δειγμάτων: η πλοκή, παρότι ξεκινάει με ένα πολύ δυνατό εύρημα, είναι τόσο χαλαρή και προσχηματική, ώστε έπιανα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται συνέχεια από το πόσες αφηγηματικές ευκαιρίες χάνονταν κάθε τόσο.

Παρ' όλα όσα γράφω, το μυθιστόρημα δεν με κούρασε, αφού είναι γραμμένο σε όμορφη και στρωτή γλώσσα. Μετά από δεκάδες όμως μυθιστορήματα είτε ενηλικίωσης είτε για την Κατοχή και τη δεκαετία του '50-'60, αυτό δεν μου αρκεί. Ίσως αν το διάβαζα έφηβος να ενθουσιαζόμουν.