Στην πρώτη μου επαφή με τον Ίβο Άντριτς ανακάλυψα μια εξαιρετική πένα που γράφει με την ίδια ευχέρεια είτε πρόκειται για αφηγήσεις είτε για περιγραφές. Μια απλή φαινομενικά ιστορία, ο εγκλεισμός ενός προσφάτως αποδημήσαντα Βόσνιου καλόγερου σε μια οθωμανική φυλακή της Πόλης για κάποιους μήνες, δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να αφηγηθεί ιστορίες μέσα σε ιστορίες, να μιλήσει για εμμονές και πάθη, να στοχαστεί επάνω στη μοίρα του ανθρώπου.
Πολύ καλή η μετάφραση του Ιωάννη Κωτούλα, με έκανε να νιώθω ότι διαβάζω Έλληνα συγγραφέα.