با این‌که کتاب کودکانه، ولی خوندنش واقعا لذت بخش بود. بخصوص که خاطرات خوندن کتابای رولد دال رو برام تداعی می‌کرد. از اونجایی هم که تری پرچت منتور و رفیق نیل گیمن بوده، موقع خوندن این کتاب نمی‌تونستم با کتاب گورستان گیمن مقایسش نکنم و متوجه تقابل جالبی که با هم دارن نشم. انگار یه طوری بود که از یه نقطه شروع می‌شن هر دوشون (قهرمانای داستانی که می‌تونن ارواح رو ببینن) و بعد در خلاف جهت همدیگه به مسیرشون ادامه میدن.