Ο Μιχάλης Μακρόπουλος μετά από μια σειρά από επιτυχημένες νουβέλες που κινούνται -φαινομενικά τουλάχιστον- μεταξύ δυστοπίας και επιστημονικής φαντασίας (Μαύρο Νερό, Θάλασσα, Άρης), επιστρέφει με μια συλλογή διηγημάτων (+μια μικρή νουβέλα) σε αυτόν τον γνώριμο για τον ίδιο χώρο. Αυτή τη φορά, ο λόγος του είναι ακόμη πιο πυκνός, αφαιρετικός, υπανικτικός, σχεδόν κρυπτικός σε κάποια σημεία, και το δυστοπικό-εικοτολογικό πλαίσιο γίνεται ακόμη πιο φανερά μια απλή αφορμή για να μιλήσει η κάθε ιστορία για θέματα που αγγίζουν την ουσία της ανθρώπινης κατάστασης: ταυτότητα, έρωτας, μοναξιά, αποξένωση, θάνατος, ζωή.

Διαβάζεται και απολαμβάνεται αργά.

Θα ακολουθήσει σύντομα εκτενέστερη κριτική μου.