Ο Καλβίνο ακόμη και σε αυτό το σχετικά πρώιμο έργο του δείχνει πόσο τεράστιος συγγραφέας ήταν. Εδώ καταπιάνεται -φαινομενικά- με τη μεσαιωνική ιπποσύνη και την όλη σχετική φιλολογία γύρω από αυτήν για να μας δώσει -σε πρώτο επίπεδο- μια ξεκαρδιστική, αλλά και πικρή αρκετές φορές, παρωδία των ιπποτικών μυθιστορημάτων, η οποία μοιάζει να είναι ο απευθείας πρόγονος του Αδελφάτου των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης που γύρισαν οι Μόντι Πάιθον σχεδόν δύο δεκαετίες μετά και αδερφάκι των χιουμοριστικών εκλαϊκευτικών ιστοριών (Σταυροφορίες, Ιστορία της Αγγλίας, Ελληνική Μυθολογία κτλ.) που έγραφε την ίδια εποχή ο Τσιφόρος στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, δεν είναι λίγα τα σημεία που το κείμενο φλερτάρει με τον υπαρξισμό (εξάλλου ο ήρωας είναι ένας ανύπαρκτος -στην κυριολεξία- ιππότης, μια ζώσα πανοπλία που είναι κούφια από μέσα) και με το θέατρο του παραλόγου, αλλά και με τον, πολύ πιο έκδηλο σε επόμενα έργα του Καλβίνο, μεταμοντερνισμό. Πολύ ενδιαφέρουσα και δημιουργική η μετάφραση του Θόδωρου Ιωαννίδη.