Όταν έπεσε στα χέρια μου το «Βέλος του Χρόνου» του Μάρτιν Έιμις (Martin Amis), το μυαλό μου πήγε αμέσως σε ένα άλλο βιβλίο με τον ίδιο ακριβώς τίτλο στην ελληνική του έκδοση από το Κάτοπτρο. Εκείνο το βιβλίο βέβαια, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και τις πρώτες εφηβικές μας αναζητήσεις στον χώρο της εκλαϊκευμένης επιστήμης, μιλούσε για τις προσπάθειες των επιστημόνων να λύσουν το μυστήριο του χρόνου. Αν θυμάμαι καλά, διερευνούσε, μεταξύ άλλων, το γιατί ο χρόνος φαίνεται να πηγαίνει μόνο προς μια κατεύθυνση και το αν είναι δυνατόν να γυρίσει ο χρόνος πίσω.

Στο τελευταίο ερώτημα το βιβλίο του Έιμις, όντας μυθιστόρημα, απαντά καταφατικά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον αφηγητή της ιστορίας. Ο Έιμις περιστρέφει όλο του το μυθιστόρημα γύρω από μια πρωτότυπη, όσο και μεγαλεπήβολη ιδέα: τι θα γινόταν αν ένας άνθρωπος ζούσε προς τα πίσω τη ζωή που έχει ήδη ζήσει; Και μάλιστα αν τη ζούσε ανάποδα ως απλός παρατηρητής μέσα στο ίδιο του το σώμα, χωρίς να θυμάται τίποτα από αυτή;

Η συνέχεια της κριτικής μου για το βιβλίο εδώ: https://marginalia.gr/arthro/ena-velos-tou-chronou-stin-kardia-tou-parelthontos/