Με τη φριχτή υποψία ότι το βιβλίο έχει πέσει θύμα μιας μετριότατης μετάφρασης στα ελληνικά, οφείλω να πω ότι με άφησε με ανάμικτες εντυπώσεις· έξυπνη η αρχική ιδέα (με έναν απόηχο από το «Ζωή, Οδηγίες Χρήσεως» του Περέκ), οξυδερκείς παρατηρήσεις, αρκετές πολύ όμορφες σελίδες και σκέψεις (ίσως υπερβολικά αρνητικές ή θετικές σε σημεία οι τελευταίες), αλλά το όλο αποτέλεσμα έδινε συχνά την εντύπωση ότι δεν είχε ρυθμό και ζωντάνια, ενώ υπήρχαν φράσεις και ολόκληρα αποσπάσματα σχεδόν ακατανόητα. Πέρα από τα μεταφραστικά προβλήματα όμως, νομίζω ότι αν η συγγραφέας άφηνε περισσότερο τις αφηγήτριες και τα γεγονότα να μιλήσουν (ακούγεται παράδοξο από τη στιγμή που αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο, αλλά δυστυχώς έχεις διαρκώς την εντύπωση ότι διαβάζεις τις σκέψεις της συγγραφέως για διάφορα θέματα), το κείμενο θα αποκτούσε μεγαλύτερη δύναμη.