Στα διηγήματα της συλλογής αυτής ο Σίμων ο Μάγος βγάζει αληθινή την αντεστραμμένη θεολογία του με τον καλύτερο (ή χειρότερο, όπως το πάρει κανείς) τρόπο, μια πουτάνα του Αμβούργου κηδεύεται βασιλικά από τους πελάτες της, φόρος τιμής σε όλες εκείνες τις γυναίκες που δεν διεκπεραίωναν απλώς, αλλά θεράπευαν τον έρωτα, μια Εγκυκλοπαίδεια καταγράφει ολόκληρη τη ζωή των άσημων νεκρών που η επίσημη ιστορία τους-κράτησε μακριά από τις σελίδες της, σύμβολο του ανομολόγητου πόθου μας να γνωρίζαμε περισσότερα για τις ζωές των νεκρών μας. Κι ακόμη, ο θρύλος των κοιμώμενων που θυμίζει ότι καμιά φορά ο ύπνος μπορεί να είναι εξίσου τρομακτικός με τον θάνατο, ένας καθρέφτης που μέσα του φανερώνεται μια φριχτή δολοφονία την ώρα που συμβαίνει χιλιόμετρα μακριά, ένας Μαθητής ανακαλύπτει με ή παρά τη βοήθεια του Δασκάλου του ότι η Επίφαση της Ουσίας δεν είναι ο θάνατός της, αλλά μια άλλη Γέννηση. Και τέλος, η εκτέλεση ενός νεαρού επαναστάτη του οποίου η αγέρωχη στάση πριν την αγχόνη μπορεί να ερμηνευθεί είτε ως ηρωισμός είτε ως αποτέλεσμα εξαπάτησης, η μισοϊστορική-μισομυθιστορηματική αφήγηση της δημιουργίας των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών, ενός βιβλίου που οδήγησε στο θάνατο πολλούς άμεσα και έμμεσα, και με το οποίο ασχολείται ο Έκο στο τελευταίο του μυθιστόρημα, μια γυναίκα φωτίζει το μυστήριο της χαμένης αλληλογραφίας ενός νεκρού ποιητή αποκαλύπτοντας (;) ότι αυτή ήταν η παραλήπτρια και η καταστροφέας της. Η Εγκυκλοπαίδεια των Νεκρών αποδεικνύεται τελικά μια Κιβωτός των Ζωντανών που κουβαλά όλες τις ελπίδες, τους φόβους και τις προσδοκίες τους σε σχέση με τον πραγματικό ή συμβολικό θάνατο. Ο θάνατος ως Νώε.
Περισσότερα (και πιο επεξεργασμένα) εδώ: https://marginalia.gr/arthro/egkyklopaidiki-agnoia/