Harry Potter and the Philosopher’s Stone reviews

مطمئن نیستم دهمین باری بود که این کتاب رو خوندم یا بیشتر، ولی خلاصه زندگی من کلا به خوندن هری پاتر گذشت. نمی‌دونم رولینگی که اون موقع این مجموعه رو نوشت چطوری تبدیل شد به این آدم بدون خلاقیت با ذهن بسته امروزی. ولی بازم رد پاش رو می‌شه توی یه جاهایی از همین مجموعه هم دید که شاید با جادو پوشونده شده بود تا الان. هرچند دیگه انقدر در فندوم و هدکنون غرق شدم که خیلی به اون چیزاش توجه نشون نمیدم.
به هر حال دنیای هری پاتر همچنان برام دنیای زیبا و آرامش بخشیه. فکر نکنم هرگز بتونم کنار بذارمش، یا از خوندنش سیر بشم. پس سرش زیاد حرص نمی‌خورم. به جاش دربارش فن فیکشن می‌خونم یا ویدیوهای فنمید می‌بینم و اینطوری خلائی که وجود داره رو پر می‌کنم برای خودم. و به نظرم قشنگیش همینه. که یه مجموعه ساده رو انقدر راحت می‌شه برای خودمون گسترده کرد و بهش پرو بال داد و به چیزی که دوست داریم درش آورد. شاید رولینگ خوشش نیاد از این کارا، ولی یه سری پیشنهادا دارم براش که در این محیط فرهنگی جای گفتنش نیست :))))
ولی جدا از نوستالژی‌ای که داره، جلد۱ رو کتاب خوبی می‌دونم. درسته توش کمی سرگردونی رولینگ رو نسبت به یه سری چیزا می‌شه دید. مثل این‌که انگار تصمیمش این بود که هر سال شماره سکوی قطار سریع السیر هاگوارتز رو تغییر بده. ولی بازم نمی‌شه منکر این شد که خوب تونست در نهایت جمعو جورش کنه و از سر نخایی که توی این کتاب گذاشته بود توی جلدای بعدیش استفاده کنه (مثلا این‌که چرا ولدمورت قصد نداشت اولش لیلی رو بکشه!).
و همچنین اشاره‌ای کنم به طراحیای جیم کی که واقعا فوق‌العاده و زیبا بودن. خیلی خوب اصل مطلب رو ادا کرده بود. مرحبا.

Reviews