Skip to content
- Antonis GazakisΣε αυτό το καλαίσθητο βιβλιαράκι ανθολογούνται 4 διηγήματα του Ισπανού Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν, μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας των ισπανικών γραμμάτων κατά τον 19ο αιώνα: ριζοσπάστης, αντιμοναρχικός και αντικληρικαλιστής στα νιάτα μου, μεταστρέφεται αργότερα πλήρως σε σκληρό συντηρητικό και φιλομοναρχικό, πιθανώς μετά από μια μονομαχία στην οποία ο αντίπαλός του του χάρισε τη ζωή. <br><br>Πέρα όμως από την ταραχώδη ζωή του, με τα διηγήματα αυτά μας φανερώνεται και σαν μια ενδιαφέρουσα πένα που συνομιλούσε ταυτόχρονα με τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό, προοικονομώντας μάλιστα κάποιες φορές και τρόπους του μοντερνισμού. <br><br>Φυσικά, ακόμη κι αν δεν διαβάσει κανείς το εξαιρετικό επίμετρο της Δήμητρας Παπαβασιλείου, είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη η αγάπη του για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε [Πόου], αφού τα δύο από τα τέσσερα διηγήματα (Η ψηλή γυναίκα και Τα μαύρα μάτια) είναι σχεδόν γραμμένα στο ίδιο ύφος με πολλές από τις αλλόκοτες ιστορίες του Αμερικανού συγγραφέα, και ασχολούνται με ανάλογα θέματα (στο δεύτερο έχουμε ακόμη και την εμφάνιση του περίφημου Μάελστρομ), όπως συμβαίνει και με το Ένας χρόνος στη Σπιτσβέργη, που διαδραματίζεται στον αγαπημένο του Πόε Βόρειο Πόλο, παρότι είναι γραμμένο με μια τεχνική που θυμίζει τον ελεύθερο συνειρμό (τη ροή συνείδησης) του μοντερνισμού.<br><br>Και τα τρία αυτά διηγήματα, χωρίς να είναι αριστουργήματα, έχουν κάτι που τους επιτρέπει να αντέχουν στον χρόνο, παρά το ότι βέβαια δείχνουν σίγουρα την ηλικία τους. Δεν ισχύει όμως το ίδιο με το τελευταίο διήγημα της συλλογής, το Είμαι, έχω και επιθυμώ, στο οποίο η προσπάθεια για μια δημιουργική ανανέωση της αλληγορίας της λογοτεχνικής Μούσας μάλλον δεν λειτουργεί καθόλου για το σημερινό αναγνωστικό κοινό.<br> <br>Μια πολύ προσεγμένη έκδοση που θα αρέσει σίγουρα σε όσους αγαπούν την κλασική ισπανική λογοτεχνία και τις ιστορίες του φανταστικού. Η μετάφραση ρέει και οι σημειώσεις της μεταφράστριας είναι πολύ (ίσως υπερβολικά πολύ) κατατοπιστικές, θα μπορούσαν όμως να παρατίθενται στο κάτω μέρος της σελίδας και όχι στο τέλος του βιβλίου, γιατί ήταν τόσο πολλές που το συχνό πηγαινέλα χαλούσε την ατμόσφαιρα του κειμένου.