Το πρώτο βιβλίο της Läckberg είναι ένα ευκολοδιάβαστο αστυνομικό με αρκετά από τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά που έχουν συνήθως τα πρωτόλεια: από τη μια, ορμή και όρεξη να μιλήσει για πολλά θέματα και από την άλλη, ορμή και όρεξη να μιλήσει για πολλά θέματα. Μια έξυπνη ιστορία που μιλά για μια κλειστή κοινωνία όπου -μάλλον απρόσμενα για τους οπαδούς της ελληνικής ιδιοτυπίας- κυριαρχεί το «τι θα πει ο κόσμος», ενώ θα μπορούσε να είναι πολύ πιο σφιχτή, παραφορτώνεται με παράπλευρες ιστορίες που μάλλον αποσυντονίζουν, παρά εμπλουτίζουν την ανάγνωση. Επιπλέον, αν και δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο ρόλο παίζει εδώ η ελληνική μετάφραση, η γραφή της έχει μια αφέλεια που συχνά ξεπερνά την απλή απόδοση της σκέψης των χαρακτήρων και θυμίζει απλώς εφηβικό γραπτό. Τουλάχιστον, το μυστήριο είναι έξυπνο και σε κρατά σε εγρήγορση, αν και τα κίνητρα των προσώπων δεν είναι πάντα πολύ πειστικά. Η βαθμολογία μου ανάμεσα στα 3 και τα 3,5 αστέρια.