Στη νουβέλα «Η λέξη για τον κόσμο είναι δάσος» βρισκομαστε σε ένα μακρινό μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα έχει επεκταθεί πολύ πέρα από τη γερασμένη Γη και έχει φτάσει σε μακρινούς πλανήτες, κάτω βέβαια από τη διαρκή επίβλεψη των Χαϊνιανών, των παλαιών δηλαδή εποικιστών του πλανήτη μας και προπατόρων της, σύμφωνα με το σύμπαν που έχει αναπτύξει η Ursula Le Guin σε μια σειρά βιβλίων της (The Hainish Cycle). Οι Γήινοι σε αυτή την επέκτασή τους θα πρέπει να σέβονται τις νοήμονες μορφές ζωής στους πλανήτες που αποικίζουν και να μην εκμεταλλεύονται αλόγιστα τους πόρους τους.

Τα πράγματα όμως στον δασώδη πλανήτη Άθσε δεν εξελίσσονται με αυτόν τον τρόπο, λόγω της απληστίας και της ανωτερότητας που νιώθουν απέναντι στα μικρά πράσινα ανθρωπάκια που τον κατοικούν. Οι άνθρωποι κόβουν με εντατικούς ρυθμούς τα δέντρα του πλανήτη, με τα οποία οι κάτοικοί του είναι συμβιωτικά δεμένοι, και σε αυτό το έργο υποχρεώνουν αρκετούς από αυτούς να συμμετάσχουν, υποτίθεται εθελοντικά αφού οι Αθσιανοί είναι τελείως παθητικοί και κάνουν ό,τι τους πουν. Στην πραγματικότητα τους αντιμετωπίζουν, με εξαίρεση έναν βιολόγο, στην καλύτερη ως δούλους και στη χειρότερη ως υποζύγια, ενώ δεν λείπουν οι βιασμοί, οι ακρωτηριασμοί, ακόμη και ο φόνος. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που ένας από αυτούς, ο Σέλβερ, θα ανταποδώσει και το γεγονός αυτό θα πυροδοτήσει μια σειρά εκρηκτικών εξελίξεων.

Η Le Guin γράφει 50+ χρόνια πριν μια αλληγορική ιστορία επιστημονικής φαντασίας στην οποία καταφέρνει να υφάνει μια σκληρή κριτική της αποικιοκρατίας (και του πολέμου του Βιετνάμ) μαζί με βαθιές οικολογικές ανησυχίες, φιλοσοφικούς προβληματισμούς μαζί με υπνωτιστική δράση. Ουσιαστικά αντιρατσιστική, αυτή η νουβέλα φέρνει μια λοξή ματιά στο ζήτημα της επαφής των «πολιτισμένων» με «πρωτόγονους» ιθαγενείς πληθυσμούς που θυμίζουν «ευγενείς άγριους»: τι πρέπει να κάνουν όταν υφίστανται εκμετάλλευση; Να τη δεχτούν αδιαμαρτύρητα επειδή ο «φόνος» για αυτούς είναι μια άγνωστη λέξη ή να ξεσηκωθούν και να ασκήσουν βία ενάντια στους καταπιεστές τους; Και αν ασκήσουν βία, πόση βία είναι δικαιολογημένη; Πόση είναι αχρείαστη; Μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός σε τέτοιες περιπτώσεις και τι είδους;