Σπουδαίο κείμενο που εξακολουθεί να είναι και σήμερα επίκαιρο. 4 αστέρια λόγω της πολύ μέτριας και άσχημα γερασμένης, δυστυχώς, μετάφρασης (από τα αγγλικά παρακαλώ).

«Μια που ο λαϊκιστής ηγέτης απλώς χειραγωγεί αντί ν' αγωνίζεται για μια γνήσια λαϊκή οργάνωση, αυτός ο τύπος του αρχηγού δεν υπηρετεί παρά ελάχιστα —ή και καθόλου— την επανάσταση. Μόνον όταν εγκαταλείψει τον διφορούμενο χαρακτήρα του και τη διττή του δραστηριότητα και τραβήξει αποφασιστικά προς τον λαό (παύοντας έτσι να είναι λαϊκιστής), μόνο τότε εγκαταλείπει τη χειραγώγηση και αφιερώνεται στο επαναστατικό καθήκον τής οργάνωσης. Στο σημείο αυτό παύει να είναι μεσάζων ανάμεσα στο λαό και στις ελίτ και γίνεται μια αντίφαση των τελευταίων, οπότε οι ελίτ ενώνονται αμέσως για να τον χαλιναγωγήσουν. [...] Κάθε λαϊκιστής ηγέτης πού κινείται (έστω και διακριτικά) προς τον λαό, με οποιονδήποτε άλλον τρόπο εκτός από εκείνων του μεσάζοντα των ολιγαρχιών, θα χαλιναγωγηθεί απ' αυτές
—αν διαθέτουν αρκετή δύναμη να το κάνουν. Όσον καιρό όμως ο ηγέτης περιορίζεται στον πατερναλισμό και σε μέτρα για τη βελτίωση της ζωής του πληθυσμού, μπορεί να παρουσιαστούν πότε-πότε διαφωνίες ανάμεσα σ' αυτόν και στις ομάδες τής ολιγαρχίας, αλλά βαθιές διαφορές είναι σπάνιες. Κι αυτό, γιατί τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, ως όργανα χειραγώγησης, τελικά εξυπηρετούν τούς σκοπούς τής κατάκτησης. Ενεργούν ως αναισθητικά, αποσπώντας την προσοχή του καταπιεζόμενου από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του και από τη συγκεκριμένη λύση αυτών των προβλημάτων. Διασπούν τους καταπιεζόμενους σε ομάδες ατόμων με την ελπίδα να καρπωθούν μερικά ακόμα οφέλη. Η κατάσταση αυτή περιέχει ωστόσο ένα θετικό στοιχείο: τα άτομα πού παίρνουν κάποια βοήθεια, ζητούν πάντα περισσότερη. Αυτοί πού δεν παίρνουν καθόλου βοήθεια, βλέποντας τούς άλλους να παίρνουν, αρχίζουν να φθονούν και ζητούν και αυτοί βοήθεια. Και μια πού οι κυρίαρχες ελίτ δεν μπορούν να «βοηθήσουν» όλον τον κόσμο, στο τέλος μεγαλώνει η δυσφορία των καταπιεζομένων.»